اثرات متقابل ترئونين و بوتيريك اسيد بر عملكرد، پاسخ‌هاي سيستم ايمني و مورفولوژي دستگاه گوارش در جوجه‌هاي گوشتي

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان

مهندسي علوم دام

كارشناسي ارشد

مطالعه حاضر با هدف بررسي اثرات متقابل بوتيريك اسيد و ترئونين بر عملكرد رشد و مورفولوژي دستگاه گوارش جوجه‌هاي گوشتي به انجام رسيد. براي اين منظور، از تعداد 750 قطعه جوجه گوشتي يك روزه راس 308 استفاده گرديد. جوجه‌ها در قالب يك آزمايش فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي، با 6 تيمارآزمايشي و 5 تكرار به ازاء هر تيمار (25 قطعه جوجه در هر تكرار) توزيع شدند. گروه‌هاي آزمايشي شامل سطح بوتيريك اسيد (صفرو يك ‌گرم دركيلوگرم) و نسبت‌هاي مختلف از ترئونين به ليزين (0/63، 0/67و 0/71 درصد) بودند. تيمارهاي آزمايشي از ابتداي دوره پرورش ارائه شدند. ميانگين افزايش وزن روزانه، ميانگين مصرف روزانه خوراك و ضريب تبديل خوراك در هر دوره از زندگي پرنده اندازه‌گيري شد. در پايان آزمايش، يك قطعه پرنده از هر تكرار به صورت تصادفي انتخاب و كشتار شد. وزن اندام‌هاي مؤثر در سيستم ايمني و اندام‌هاي داخلي ديگر به صورت درصدي از وزن بدن اندازه‌گيري و ثبت شدند. در روز 8 واكسن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي دوگانه تزريقي نيوكاسل-آنفولانزا و قطره كلون-برونشيت داده شد. همچنين در 12 روزگي واكسن برونشيت آشاميدني، 21 روزگي نيوكاسل-كلون‌فاترو آشاميدني و 29 روزگي نيوكاسل ويتاپست آشاميدني داده شد. تيتر آنتي‌بادي عليه واكسن نيوكاسل 7 روز بعد از هر كدام از دو واكسن آشاميدني نيوكاسل اوليه (كلون‌فاترو) و انتهايي (ويتاپست) يعني در روزهاي 29 روزگي و 37 روزگي نمونه‌هاي سرم خون از هر تكرار يك پرنده جمع آوري و در دماي 20- درجه سانتي گراد ذخيره و نگهداري شد. همچنين در سن 42 روزگي پس از كشتار، pH محتويات ژژنوم و جمعيت ميكروبي ايليوم و اسيدهاي چرب فرار سكوم و طول و وزن هر قسمت از روده باريك مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه هيچ كدام از پارامتر‌هاي عملكردي تحت تاثير تيمار‌هاي آزمايشي قرار نگرفت. بجز مصرف خوراك كه در سطح ميانه ترئونين به لايزين (67/0) بيشترين مقدار بود. تنها غلظت HDL سرم تحت تاثير بوتيريك اسيد از لحاظ آماري معنادار شد (05/0>P). سطح يك گرم بوتيريك اسيد در كيلوگرم جيره، بالاترين غلظت‌ از HDL را نشان داد. همچنين فعاليت آنزيم‌هاي كبدي تحت تاثير تيمارها قرار نگرفت اما آسپارتات آمينو ترانسفراز به صورت حاشيه‌اي با مصرف بوتيريك اسيد كاسته شد. تغذيه سطوح مختلف بوتيريك اسيد و ترئونين باعث تغيير معنادار در جمعيت اشرشياكلي، سالمونلا و شمار لاكتوباسيل‌‌‌‌‌‌‌هاي روده‌اي به صورت نوساني شد. اضافه كردن ترئونين و بوتيريك اسيد به تنهايي در جيره تاثير معناداري بر ميكروارگانيسم‌ها نداشت در صورتي كه بر هم كنش اين دو ماده مغذي تاثير معناداري بر كاهش شمار ميكروارگانيسم‌ها نشان داد و جمعيت اشرشياكلي بيشتر از لاكتوباسيلوس‌ها كاهش يافت (01/0>P). در آزمايش غلظت اسيدهاي چرب سكوم، بالاترين مقدار استات در سطوح پايين‌تر ترئونين مشاهده شد. ايزوبوتيرات در نسبت ميانه ترئونين به لايزين (67/0) در حضور بوتيريك اسيد كمترين و در عدم حضور آن بيشترين غلظت را داشت. شمار سلول‌هاي گابلت در قسمت ژژنوم روده باريك با مصرف بوتيريك اسيد كاهش يافت (01/0>P). وزن سكوم با مصرف ترئونين به صورت معنادار افزايش يافت. لزا يافته‌هاي آزمايش حاضر بيانگر آن است هرچند استفاده از نسبت‌هاي متفاوت ايدآمينه ترئونين به لايزين و نيز استفاده از يك گرم در كيلوگرم بوتيريك اسيداثرات معناداري بر صفات عملكردي نداشت اما اين تيمار‌ها توانستند بر برخي از فراسنجه‌هاي فيزيولوژيك اثرات قابل ملاحظه‌اي را بر جاي گذارند.

230648

تغذيه طيور

مهندسي كشاورزي

دانشگاه صنعتي اصفهان