بررسي عوامل موثر بر بهبود امنيت غذايي خانوار در نظام¬هاي بهره¬برداري كوچك مقياس شهرستان جيرفت

1401/07/10

چكيده امروزه دستيابي به امنيت غذايي، بهبود و ارتقاي وضعيت آن يكي از مهمترين مسائل جوامع بشري در قرن بيست و يكم مي باشد. با وجود برنامه ريزي ها و اقدامات گوناگون در سراسر جهان در جهت بهبود وضعيت امنيت غذايي در ميان تمامي گروه هاي جامعه، تخمين زده مي شود بيش از يك ميليارد نفر در جهان قادر نيستند كالري مورد نياز روزانه خود را دريافت كنند و بعبارت ديگر دچار گرسنگي آشكار هستند. مطالعه حاضر به روش پيمايش ميداني در سطح حدود 11 هزار خانوار از كشاورزان خرده مالك روستاهاي شهرستان جيرفت در مقطع زماني مربوط به سال زراعي 99-98 به اجرا درآمده است. براي دستيابي دقيق به نمونه¬هاي مورد مطالعه از روش نمونه گيري چندمرحله¬اي بهره گرفته شده¬است. در نهايت خانوارهاي مورد مطالعه در هر روستا با استفاده از روش نمونه گيري سيستماتيك مشخص شدند و حجم نمونه آماري مورد مطالعه با كمك جدول كرجسي و مورگان 384 نفرپژوهش حاضر از پارادايم تحقيق آميخته يا تركيبي (كمي– كيفي) پيروي نموده است. قسمت كمي پژوهش از نوع تحقيقات توصيفي- همبستگي و علّي مي¬باشد. توصيفي است چون به بررسي وضعيت امنيت غذايي خانوارهاي خرده¬پا و تغييرات آن در طول سال زراعي مي¬پردازد. همبستگي است از آن جهت كه به بررسي نوع و شدت رابطه بين عوامل مختلف اقتصادي، اجتماعي وانساني با وضعيت امنيت غذايي خانوارها مي¬پردازد. بر اساس نتايج به دست آمده از فصل چهارم بيشترين فراواني مربوط به افرادي است كه ناامني خفيف داشتند. اين گروه 2/36 درصد از افراد را به خود اختصاص دادند. همچنين كمترين فراواني كمترين مربوط به افرادي بود كه نامني شديد غذايي داشتند كه 8/13 درصد افراد را به خود اختصاص دادند. به طور كلي ميتوان گفت وضعيت امنيت غذايي در اين منطقه در حد متوسط قرار دارد. واژه‌هاي كليدي: ‌امنيت غذايي، خانوارهاي كشاورزان خرده¬پا، عوامل اقتصادي- اجتماعي.

231437

دانشگاه جيرفت

دكتر اميد شريفي

دكتر بهاره پارسا مطلق