مطالعه اثر محافظتي متفورمين در برابر سميت ژنتيكي ناشي از سيكلوفسفاميد در لنفوسيت هاي خون محيطي به روش ميكرونوكلئوس

رشت

مقدمه: سيكلوفسفاميد يك عامل آلكيله كننده شناخته شده است كه منجر به توليد گونه‌هاي فعال اكسيژن (ROS) مي‌شود. متفورمين مي‌تواند با تقويت فعاليت آنزيم‌هاي آنتي اكسيدان، سطوح گونه‌هاي اكسيژن فعال درون سلولي(ROS) را كاهش داده و استرس اكسيداتيو را تعديل كند. در اين مطالعه اثرات محافظت ژنتيكي متفورمين بر سميت ژنتيكي ناشي از سيكلوفسفاميد بررسي گرديد. مواد و روش‌ها: نمونه‌هاي لنفوسيت انساني از يك داوطلب مرد سالم تهيه شد و به گروه‌هاي كنترل، سيكلوفسفاميد (5 ميكروگرم در ميلي ليتر)، متفورمين (24 ميكرومولار)، متفورمين (12 و 24 ميكرومولار)-سيكلوفسفاميد (5 ميكروگرم در ميلي ليتر) تفكيك گرديد. سپس ميزان ريزهسته‌ها از طريق تست ميكرونوكلئوس اندازه گيري شد و براي بررسي استرس اكسيداتيو ايجاد شده ميزان پراكسيداسيون ليپيدي و سطوح گلوتاتيون ارزيابي شد. نتايج: سيكلوفسفاميد موجب افزايش معنادار در تعداد ريز هسته¬ها (001/0>P) و همچنين كاهش معنادار سطح گلوتاتيون (05/0>P) و افزايش معنادار پراكسيداسيون ليپيدي (001/0>P) نسبت به گروه كنترل گرديد. در گروه تيمار با متفورمين به همراه سيكلوفسفاميد مهار استرس اكسيداتيو باعث كاهش پراكسيداسيون ليپيدي (01/0>P)، افزايش گلوتاتيون (01/0>P) و كاهش معنادار مقادير ريز هسته¬ها (05/0>P) شد. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه تاييدگر نقش احتمالي استرس اكسيداتيو در بروز سميت ژنتيكي ناشي از سيكلوفسفاميد و اثر محافظتي متفورمين به عنوان يك آنتي اكسيدان در كاهش اين آسيب ژنتيكي است.

232687

علوم پزشكي گيلان