حذف عناصر محلول در آب‌شور با استفاده از جلبك Spirulina Platensis حذف عناصر محلول در آب‌شور با استفاده از جلبك Spirulina Platensis حذف عناصر محلول در آب‌شور با استفاده از جلبك Spirulina Platensis حذف عناصر محلول در آب‌شور با استفاده از جلبك Spirulina Platensis حذف عناصر محلول در آب شور با استفاده از جلبك Spirulina Platensis

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان

مهندسي كشاورزي

كارشناسي ارشد

امروزه با گسترش جوامع، افزايش جمعيت و گرم‌تر شدن كره زمين چالش ‌هايي در ارتباط با كاهش منابع آب شيرين در سراسر جهان رقم خورده است. در كشور ما نيز با توجه به اقليم آب و هوايي خشك و نيمه‌خشك و كاهش شديد منابع آب سطحي و زيرزميني، نياز به استفاده از منابع جايگزين آب بيشتر و بيشتر مي‌شود. از اين رو استفاده از منابع آب شور و لب‌شور نظير آب درياها، چاه‌ها و غيره امري اجتناب ناپذير خواهد بود. يكي از روش هاي نوين، مبتكرانه و مقرون به صرفه در ارتباط با شوري زدايي منابع آب، شوري زدايي زيستي است. در اين روش از ميكروارگانيسم‌ها براي پالايش و شيرين‌سازي آب استفاده مي‌شود. ميكروارگانيسم‌ها موجودات زنده ريزي هستند كه از طريق تغذيه املاح و مواد موجود در آب باعث رشد خود و شيرين سازي آب شور مي‌شوند. بر اين اساس در تحقيق حاضر از ريزجلبك اسپرولينا پلاتنسيس كه يك نمونه اقتصادي و در دسترس از ميكروارگانيسم‌ها بوده براي كاهش شوري و حذف املاح آب استفاده شده است. در ادامه با توجه به شرايط آزمايشگاهي، تأثير هريك از پارامترهاي محيطي نظير دما، ميزان و ساعت روشنايي بر مقدار هدايت الكتريكي و نيز ميزان تغييرات يون‌هاي محلول در آب نظير سديم، كلسيم، پتاسيم، منيزيوم، فسفات، سولفات، نيترات و كلريد در شرايط قيل و بعد از كشت جلبك مورد بررسي قرار گرفته و به تحليل نتايج پرداخته مي‌شود. از مهم‌ترين نتايج حاصله در اين مطالعه مي‌توان به كاهش هدايت الكتريكي در شرايط استفاده از جلبك اسپرولينا پلاتنسيس اشاره نمود. به ‌طوركلي راندمان كاهش هدايت الكتريكي در آب با شوري حدود 8/6 دسي‌زيمنس بر متر بعد از كشت جلبك، 10 درصد و براي آب با شوري حدود 6/13 دسي‌زيمنس بر متر، 21 درصد بوده است. درنتيجه استفاده از جلبك در نمونه آب با ميزان هدايت الكتريكي بيشتر تا حدود 11 درصد تأثير مناسب‌تري داشته است . در ارتباط با تأثير ميزان نور تابشي مشاهده گرديد كه در نمونه‌هاي با شوري بيشتر نياز به نور كمتري بوده است به طوريكه در نور كم‌تر حدود 25 درصد و در نور بيشتر حدود 22 درصد راندمان شوري زدايي رقم خورده است. اين مورد در نمونه با شوري كم‌تر به طور عكس اتفاق افتاده است. در ارتباط با تأثير دماي محيط كشت، دماي مناسب، دماي ميانه يعني 33 درجه سانتي‌گراد بوده است. همچنين در دوره كشت طولاني‌تر، براي آب با هدايت الكتريكي بيشتر و در ميزان نور تابشي معين، مقدار ساعت روشنايي 12 ساعت و براي آب با هدايت الكتريكي كمتر‌ ساعت روشنايي 24 ساعت در روند كاهش هدايت الكتريكي مؤثرتر بوده است. در اين پژوهش به علت تلقيح محيط كشت زاروك، افزايش يون‌هاي سديم، پتاسيم و فسفات در نتايج آزمون آب نمونه‌ها مشاهده گرديد. بيشترين تأثير بر روي غلظت دو يون كلسيم و نيترات با راندمان كاهش غلظت 99 درصد بوده است. كاهش منيزيم نيز چشم‌گير و در هر دو نمونه حدود 68 درصد بوده است. راندمان كاهش دو يون سولفات و كلريد نيز به ترتيب براي آب با شوري كمتر 12 و 6 درصد و براي آب با شوري بيشتر 14 و 23 درصد كاهش يافته اند، ولي يون كلريد در آب با شوري كمتر تأثير زيادي نداشته است. باتوجه به افزايش سديم و كاهش كلسيم و منيزيم مقدار SAR افزايش داشته است. كاهش زياد كلسيم و منيزيم در هر دو نمونه آب نشان از كاهش سختي آب است كه در آب با شوري بيشتر 88 درصد كاهش و در آب با شوري كمتر 96 درصد كاهش داشته است، به گونه اي كه آب با شوري كمتر از محدوده خيلي سخت به محدوده نرم رفته است .

232965

مهندسي منابع آب

مهندسي كشاورزي

دانشگاه صنعتي اصفهان