عنوان
بررسي تأثير برنامه خودمديريتي مبتني بر الگوي پنج‌آ بر خودكارآمدي زنان مبتلا به ديابت‌بارداري مراجعه‌كننده به مركز ديابت بيمارستان توحيد سنندج در سال 1401
نويسنده اصلي
فتاح نيا، رنگين
محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
رشته تحصيلي
آموزش مامايي
چكيده
زمينه و هدف: ديابت‌بارداري يكي از شايع‌ترين مشكلات دوران بارداري است كه با عوارض مادري و جنيني_ نوزادي متعددي همراه است. براي كاهش اين عوارض ضرورت دارد كه بيماران در كنترل آن نقش فعال داشته باشند. اين مطالعه با هدف "تعيين تأثير برنامه خودمديريتي مبتني بر الگوي پنج‌آ بر خودكارآمدي زنان مبتلا به ديابت‌بارداري مراجعه‌كننده به مركز ديابت بيمارستان توحيد سنندج در سال 1401" انجام شد.
روش پژوهش: اين مطالعه نيمه تجربي بر روي 60 زن باردار واجد شرايط مراجعه‌كننده به مركز ديابت بيمارستان توحيد سنندج از اول تيرماه ماه تا پايان شهريور ماه 1401 انجام شد. ابزارهاي جمع‌آوري اطلاعات شامل: پرسشنامه مشخصات دموگرافيك و مامايي و پرسشنامه خودكارآمدي در ارتباط با بيماران ديابتي بود. در ابتدا محقق مشاركت‌كنندگان مراجعه كننده به مركز ديابت بيمارستان توحيد را بصورت در دسترس انتخاب نموده و بعد از توضيح در مورد مطالعه و تاكيد بر محرمانه ماندن اطلاعات كسب شده، از آنان رضايت¬نامه آگاهانه كتبي اخذ نمود؛ و آنان را بصورت تصادفي ساده با استفاده از قرعه‌كشي در دو گروه مداخله و كنترل قرار داد. هر دو گروه پرسشنامه مشخصات دموگرافيك و مامايي و خودكارآمدي را تكميل نمودند و در مرحله بعد گروه مداخله تحت برنامه آموزش خودمديريتي مبتني بر الگوي پنج‌آ (چهار جلسه آموزش حضوري و مجازي در مدت چهار هفته براي چهار مرحله و چهار هفته پيگيري (مرحله پنجم) قرار گرفتند و در پايان مرحله پنجم، هر دو گروه پرسشنامه خودكارآمدي در ارتباط با بيماران ديابتي را تكميل نمودند. گروه كنترل فقط مراقبت روتين را دريافت نمود و در پايان مطالعه، يك جلسه آموزشي را نيز طي نمودند. اطلاعات به‌دست آمده در نرم‌افزار STATA نسخه 12 وارد و با استفاده از آزمون‌هاي كاي اسكور، تست دقيق فيشر و تي‌تست تجزيه و تحليل آماري شد. سطح معني‌داري كمتر از 05/0 در نظر گرفته شد.
يافته‌ها: ميانگين سني مشاركت‌كنندگان در دو گروه مداخله و كنترل به¬ترتيب 1/3 ± 9/22 و 0/3 ±9/23 سال بود. براساس نتايج، گروههاي مورد مطالعه از نظر متغيرهاي دموگرافيك و مامايي تفاوت آماري معني‌داري نداشتند (05/0P>). ميانگين نمره خودكارآمدي گروه كنترل قبل و بعد از مداخله به‌ترتيب 0/4 ±1/33 و 1/4 ± 9/33 بود و تفاوت آماري معنيدار را نشان نداد (302/0=P). ميانگين نمره خودكارآمدي در گروه مداخله قبل و بعد از مداخله به‌ترتيب 0/7 ±4/33 و 1/15 ± 52 بود كه تفاوت آماري معنيدار را نشان داد (001/0=P). ميانگين نمره خودكارآمدي در گروه مداخله (7 ± 4/33) و كنترل (0/4 ±1/33 ) در مرحله قبل از مداخله تفاوت آماري معنيدار را نشان نداد (84/0=P). براسابه‌دست آمده، بعد از مداخله ميانگين نمره خودكارآمدي در گروه مداخله بطور معنيدار بيشتر از گروه كنترل بود (1/15 ±0/52 در برابر 1/4±9/33، 001/0P=).
نتيجه¬گيري: براساس يافته‌هاي اين مطالعه اجراي برنامه خودمديريتي مبتني بر الگوي پنج‌آ در زنان باردار مبتلا به ديابت‌بارداري علاوه بر مراقبت‌هاي معمول در زمان بارداري منجر به افزايش معنيدار نمره خودكارآمدي شده بود، بنابراين مي‌توان در برنامه درماني، استفاده از اين برنامه را پيشنهاد داد.
كليدواژه: بارداري، ديابت‌بارداري، خودمديريتي، خودكارآمدي، الگوي پنج‌آ
شماره ركورد
233029
شهر محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
گرايش رشته تحصيلي
مامايي
دانشكده
پرستاري مامايي
دانشگاه
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
استاد راهنما
فرزانه ظاهري