بررسي اپيدميولوژيك علل و پيامدهاي تلقيح داخل رحمي (IUI) در مراكز ناباروري شهر سنندج در سال‌هاي 1397 تا 1401

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: ناباروري، به عنوان ناتواني در بارداري پس از 1 سال رابطه جنسي منظم و بدون پيشگيري تعريف مي‌شود. تخمين زده مي‌شود كه ناباروري بين 8 تا 12 درصد از زوج‌هاي در سن باروري در سراسر جهان را تحت تأثير قرار دهد. درمان‌هاي فناوري كمك باروري (ART) به عنوان روش‌هاي پزشكي با هدف دستيابي به بارداري تعريف مي‌شوند، اما عوامل دروني و بيروني بي‌شماري بر موفقيت آن‌ها تأثير مي‌گذارند. روش‌هاي كمك باروري متعددي از جمله تلقيح داخل رحمي (IUI)، لقاح آزمايشگاهي (IVF) و تزريق داخل سيتوپلاسمي اسپرم (ICSI) براي ناباروري در دسترس هستند. تلقيح داخل رحمي (IUI) در مقايسه‌ي با لقاح آزمايشگاهي (IVF) كم‌استرس‌تر، كم‌تهاجمي‌تر و كم‌هزينه‌تر است و شواهد به‌دست‌آمده از جمعيت‌هاي مختلف بيماران، IUI را به‌عنوان يك گزينه درماني خط اول تأييد مي‌كند. تكنيك‌هاي كمك باروري بسيار پيچيده، از جمله IVF و ICSI، در سال‌هاي اخير به طور قابل توجهي تكامل يافته‌اند؛ با اين حال، تكنيك‌هايي با پيچيدگي كمتر، مانند تلقيح داخل رحمي (IUI)، نرخ موفقيت پايين و تقريباً بدون تغيير داشته اند. به همين علت در پي راهي براي يهبود نتايج IUI هستيم. IUI اغلب به زوج‌هاي ناباروري پيشنهاد مي‌شود كه در آن‌ها زن حداقل يك لوله فالوپ نفوذپذير و مرد اسپرم تا حدي اصلاح‌شده دارد. ميزان بارداري در سيكل هاي IUI به پارامترهاي اسپرم، عوامل زنانه و روش‌هاي تحريك تخمدان بستگي دارد. مواد و روش‌ها : 305 زوج كه طي سال‌هاي 1397 تا 1401 به مراكز ناباروري شهر سنندج شامل درمانگاه نازايي بيمارستان بعثت و مطب هاي خصوصي جهت انجام IUI مراجعه كرده بودند، وارد مطالعه شدند. سپس پرسشنامه‌هايي شامل متغيرهاي دموگرافيك، تاريخچه بيماري‌هاي قبلي، يافته‌هاي آزمايشگاهي و تصويربرداري و همچنين پيامدهاي بارداري (بارداري كميكال پس از IUI، سقط، انجام IVF، بارداري طبيعي بدون روش‌هاي كمك باروري پس از IUI) براساس داده‌هاي پرونده‌ي بيماران در مراكز مذكور كامل گرديد. براي تكميل داده‌ها با افراد مورد بررسي تماس تلفني گرفته شد و پس از شرح اهداف مطالعه و اخذ رضايت شفاهي آن‌ها نسبت به كامل كردن داده‌ها اقدام گرديد. 4 زوج به دليل عدم رضايت از مطالعه خارج شدند و 301 زوج تحت بررسي قرار گرفتند. در اين مطالعه تمام افراد مورد بررسي به مدت حداقل 1 تا حداكثر 6 سال براي بررسي پيامدهاي مورد نظر پيگيري شدند. نتايج: ميانگين و انحراف معيار سني زنان 5.7 ± 33.3 سال، و مردان 6.3 ± 36.8 و ميانگين و انحراف معيار BMI زنان 27.3 ± 3.9 و مردان 3.8 ± 27.0 و ميانگين و انحراف معيار مدت ناباروري 3.4 ± 4.6 سال بوده است. 186 زوج يك بار IUI، 91 زوج 2 بار IUI، 21 زوج 3 بار IUI، 2 زوج 4 بار و 1 زوج 5 بار IUI انجام دادند. از مجموع 444 سيكل IUI كه براي 301 زوج انجام شده بود، 70 سيكل منجر به بارداري شدند. ميزان بارداري پس از IUI براي هر سيكل 15.76 درصد و براي هر زوج 23.25 درصد بود. ميزان موفقيت IUI در زوج‌هايي كه يك نوبت IUI انجام داده بودند 36 عدد (19.4%)، در زوج‌هايي كه دو نوبت IUI انجام داده بودند 27 عدد (29.7%) در زوج‌هايي كه سه نوبت IUI انجام داده بودند 7 عدد (33.3%) و در زوج‌هايي كه چهار يا پنچ نوبت IUI انجام داده بودند 0 عدد (0%) بوده است. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد با افزايش تعداد دفعات انجام IUI تا 3 نوبت، شانس باروري افزايش مي‌يابد اما بيش از 3 نوبت انجام IUI نتيجه بخش نيست. در نتيجه انجام بيش از 3 نوبت IUI توصيه نمي‌شود. ميزان بارداري به ازاي هر سيكل در مطالعه ما بيش از ساير مطالعات بود اما ميزان بارداري به ازاي زوج، برابر و يا كمي بيشتر از مطالعات قبلي بود كه مي‌تواند به اين علت باشد كه زوج‌هاي مطالعه ما اكثرا يك يا دو نوبت IUI انجام داده بودند. در نتيجه براساس نتايج مطالعه ما و مقايسه‌ي با نتايج ساير مطاعات توصيه به انجام دوره‌هاي متعدد IUI (حداكثر تا 3 نوبت) مي‌شود. بر اساس يافته هاي مطالعه ي حاضر، BMI كمتر از 30، طول مدت ناباروري كمتر از 7 سال، ميزان AMH بيشتر 2.5 و ميزان FSH كمتر 10 پارامترهايي بودند كه با رخداد بيشتر مثبت شدن IUI همراه بودند. همچنين ميزان AMH زماني فاكتور پيشس بيني كننده نتيجه IUI محسوب ميشود كه زنان مبتلا به PCO نباشند. كلمات كليدي: اپيدميولوژي، ناباروري، تلقيح داخل رحمي (IUI)، فناوري كمك باروري (ART)، ميزان بارداري، سلامت باروري

235782

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

فريبا سيدالشهدايي، خالد رحماني