عنوان
اثربخشي آموزش تعامل والد-كودك بر كاهش مشكلات رفتاري و بهبود رابطه پدر-كودك در كودكان مبتلا به اختلال بيش فعالي و نقص توجه
نويسنده اصلي
گودرز زاده، سارا
محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
رشته تحصيلي
روانپزشكي
چكيده
زمينه و هدف: اختلال بيش فعالي و نقص توجه يك اختلال روانپزشكي رايج است كه تعداد زيادي از كودكان و بزرگسالان را تحت تاثير قرار مي دهد. اين مطالعه با هدف تعيين ميزان اثر بخشي درمان تعامل والد-كودك بر كاهش مشكلات رفتاري و بهبود روابط پدر-فرزند در والدين داراي كودك مبتلا به اختلال بيش فعالي و نقص توجه، انجام شد.
مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه آزمايش، گروه گواه و پيگيري چهار ماهه است. جامعه آماري شامل تمامي پدران و مادران ساكن در شهرستان سنندج داراي كودك مبتلا به اختلال بيش فعالي و نقص توجه است. روش نمونه گيري به صورت هدفمند و با استفاده از فراخوان شركت در پژوهش، مراجعان خود ارجاعي و ارجاعي از طرف متخصصان روانپزشكي و روانشناسي در شش ماهه اول سال 1401 بود. تعداد نمونه براي هر گروه 40 نفر و در كل 120 نفر بود كه به صورت تصادفي در گروه آزمايش اول (40 نفر پدر، 14 جلسه 60 دقيقه اي)، آزمايش دوم (40 نفر مادر، 14 جلسه 60 دقيقه اي) و گروه كنترل (40 نفر، در انتظار دريافت مداخله) گمارش شدند. براي تجزيه و تحليل داده هاي به دست آمده در اين مطالعه از نرم افزار آماري SPSS نسخه 22 و شاخص هاي آمار توصيفي مانند فراواني، درصد، ميانگين، انحراف استاندارد، و شاخص هاي آمار استنباطي تحليل كوواريانس چند متغيره و آزمون تي و كاي دو استفاده شد.
نتايج: نتايج مطالعه حاضر نشان مي دهند، درمان تعامل والد-كودك، موجب بهبود معني دار روابط پدران، مادران و كودكان (P<0.001)، كاهش مشكلات رفتاري كودكان (P<0.001)، كاهش استرس والديني پدران و مادران (P<0.001)، ارتقاء نگرش به درمان پدران و مادران، خودكارآمدي والدگري در پدران و مادران (P<0.0001)، اما تعامل بين گروه و مراحل پژوهش معنا دار نبوده (P=0.198). تنظيم هيجان در پدران، مادران و كودكان و ارتقاء سبك هاي فرزند پروري پدران بصورت طولي و در طي يك دوره 4 ماهه شده است (P<0.0001).
نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد، آموزش تعامل والد-كودك موجب كاهش طيف وسيعي از مشكلات رفتاري و بهبود رابطه پدر-كودك در كودكان مبتلا به اختلال بيش فعالي و نقص توجه مي شود. به نظر مي رسد كه PCIT به طور كلي تأثير مثبتي بر رفتارهاي كودك دارد. تجارب والدين از پيشرفت در برقراري ارتباط سازنده و موثر با فرزندان مبتلا به اختلالات رواني از طريق PCIT و كاهش مشكلات كودكان، دانش موجود در مورد عوامل مرتبط با مشاركت والدين با برنامه را گسترش مي دهد.
كلمات كليدي: درمان تعامل والد-كودك، مشكلات رفتاري، بهبود روابط پدر-فرزند، اختلال بيش فعالي و نقص توجه
شماره ركورد
236549
شهر محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
گرايش رشته تحصيلي
روانپزشكي
دانشكده
پزشكي
دانشگاه
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
استاد راهنما
سليمان محمدزاده