بررسي فراواني ژن‌ هاي مقاومت به فلوئوروكينولون با واسطه كروموزومي در سويه‌ هاي باليني سودوموناس آئروژينوزاي جدا شده از عفونت ‌هاي دستگاه ادراري

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

ميكروبيولوژي

زمينه و هدف: سودوموناس آئروژينوزا يكي از شايع ‌ترين باكتري ‌هاي بيماريزاي ايجادكننده عفونت ‌ها و از علل مهم بيماري و مرگ و مير در سراسر جهان است. ظهور سويه ‌هاي مقاوم به چند دارو از سودوموناس آئروژينوزا رو به افزايش و درمان آن دشوار است و سرعت پايين توسعه آنتي ‌بيوتيك ‌هاي جديد، اين چالش را تشديد مي‌كند. مواد و روش‌ها: در مجموع 100 ايزوله باليني سودوموناس آئروژينوزا از بيمارستان ‌هاي وابسته به دانشگاه در تهران و سنندج، جمع‌آوري شد. از روش انتشار ديسك براي ارزيابي الگوي مقاومت به كوئينولون ‌ها استفاده شد. وجود ژن ‌هاي gyrA، gyrB، parC و parE با روش واكنش زنجيره ‌اي پليمراز بررسي شد. ايزوله ‌هاي مقاوم به فلوئوروكوئينولون به ترتيب تحت تجزيه و تحليل تغييرات در زير واحد هاي GyrA و ParC از DNA Gyrase و Topoisomerase IV قرار گرفتند. تكثير ناحيه QRDR احتمالي در ژن ‌هاي gyrA و parC با استفاده از توالي آغازگر و شرايط به ‌دست‌آمده از يك مطالعه قبلي انجام شد. يافته ها: در اين مطالعه، 100 جدايه سودوموناس آئروژينوزا از بخش‌هاي مختلف جمع ‌آوري شدند. شيوع مقاومت آنتي ‌بيوتيكي شامل موارد زير است: ايميپنم: 48٪، مروپنم: 47٪، آميكاسين: 48٪، جنتامايسين: 45٪، پيپراسيكلين-تازوباكتام: 87٪، سفتولوزان-تازوباكتام: 21٪، لووفلوكساسين: 47٪، آزيترومايسين: 57٪، سيپروفلوكسيسين: 55٪، سفتازيديم: 34٪، سفتي زوكسيم: 56٪. جهش منفرد در parC Ser- 87-Leu نيز در 3 مورد از 15 جدايه (19٪) يافت شد. هيچ جهش اضافي در نواحي QRDR مشاهده نشد. نتيجه گيري: در نتيجه، سفتولوزان-تازوباكتام مؤثرترين آنتي ‌بيوتيك بود. براي مبارزه با گسترش جدايه ‌هاي سودوموناس آئروژينوزا مقاوم به فلوئوروكوئينولون، كاهش استفاده گسترده از فلوئوروكوئينولون ‌ها و شناسايي دقيق جدايه‌هاي مقاوم به فلوئوروكوئينولون به همراه مكانيسم ‌هاي اساسي آنها بسيار مهم است. كلمات كليدي: سودوموناس آئروژينوزا، فلوئوروكوئينولون، مقاومت به فلوئوروكوئينولون با واسطه كروموزومي، سفتولوزان-تازوباكتام

236688

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

ميكروبيولوژي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

محمد رحيم زاده، آرزو هاهرپور