عنوان
بررسي وضعيت ميكروپارتيكل هاي مشتق از سلول‌ها در بيماران مبتلا به ديابت مليتوس نوع 2: مرور نظام‌مند و متاآناليز
نويسنده اصلي
نديمي، حميد
محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
رشته تحصيلي
پزشكي
چكيده
مقدمه: ديابت شيرين نوع 2 (T2DM) با استرس متابوليك پايدار، اختلال عملكرد اندوتليال، التهاب مزمن و تمايل افزوده به ايجاد حالت پيش‌ترومبوتيك مشخص مي‌شود. ميكروپارتيكل‌هاي مشتق از سلول‌ها (MPs)، وزيكول‌هاي كوچك آزادشده از سلول‌هاي فعال‌شده يا آسيب‌ديده، به طور فزاينده‌اي به عنوان نشانگر زيستي و ميانجي اين فرآيندهاي پاتولوژيك شناخته مي‌شوند. با اين حال، شواهد موجود در مورد تغييرات MPs در T2DM پراكنده و ناسازگار است. اين مطالعه با هدف مرور نظام‌مند و ادغام كمي يافته‌هاي مربوط به ميكروپارتيكل‌هاي مشتق از سلول در گردش خون افراد مبتلا به T2DM در مقايسه با شاهدهاي غيرديابتي، و همچنين بررسي اثرات تعديل‌كننده سن، شاخص توده بدني (BMI) و فنوتيپ‌هاي ميكروپارتيكل‌ها انجام شد.
مواد و روش ها: يك جستجوي نظام‌مند در پايگاه‌هاي اطلاعاتي PubMed، Web of Science، Scopus و Embase مطابق با راهنماي PRISMA 2020 انجام شد. مطالعات مشاهده‌اي كه داده‌هاي كمي را در مورد ميكروپارتيكل‌هاي در گردش خون بزرگسالان مبتلا به T2DM و شاهدهاي غيرديابتي گزارش مي‌كردند، وارد شدند. فراتحليل‌هاي اثرات تصادفي با استفاده از تفاوت‌هاي ميانگين استانداردشده (SMDs) و فاصله اطمينان 95٪ (CIs) انجام شد. تحليل‌هاي زيرگروه بر اساس سن، BMI و بيان نشانگر سطحي انجام شد. سوگيري انتشار با استفاده از آزمون رگرسيون اِگر ارزيابي شد.
يافته‌ها: در مجموع، 57 مطالعه واجد معيارهاي ورود براي سنتز كيفي انتخاب شد كه از اين ميان، 42 مطالعه در متاآناليز وارد شدند. در مقايسه با گروه‌هاي كنترل، افراد مبتلا به ديابت نوع 2 (T2DM) به طور معناداري سطوح در گردش بالاتري از اگزوزوم ها، كل ميكروپارتيكل ها(MPs) و چندين زيرگروه آن‌ها نشان دادند، از جمله ميكروپارتيكل هاي مشتق از پلاكت (3.34SMD = )، مشتق از اندوتليوم (1.81SMD =)، مشتق از لكوسيت‌ها (16.27SMD =)، مشتق از اريتروسيت‌ها (147.71SMD =) و مشتق از مونوسيت‌ها (15.81SMD =). افزايش ميكروپارتيكل هاي مشتق از پلاكت و اندوتليوم به‌ويژه قابل توجه بود، اگرچه ناهمگني بين مطالعات قابل توجه گزارش شد.
تحليل‌هاي زيرگروهي نشان داد كه سن و شاخص توده بدني (BMI) به‌طور معناداري سطوح ميكروپارتيكل‌ها را تعديل مي‌كنند؛ به‌طوري‌كه سن كمتر و BMI پايين‌تر با سطوح بالاتر ميكروپارتيكل هاي مشتق از پلاكت، و سن بالاتر و اضافه‌وزن با سطوح بالاتر ميكروپارتيكل هاي مشتق از اندوتليوم همراه بودند. شواهدي از سوگيري انتشار در چندين زيرگروه مشاهده شد، با اين حال جهت كلي ارتباط‌ها همچنان پايدار باقي ماند.
نتيجه‌گيري: ميكروپارتيكل‌هاي مشتق از سلول در گردش خون به طور گسترده در T2DM افزايش يافته‌اند كه نشان‌دهنده آسيب گسترده اندوتليال، فعال‌سازي پلاكت، اختلال تنظيم ايمني و استرس سلولي است. اين يافته‌ها پتانسيل MPs را به عنوان نشانگرهاي زيستي يكپارچه‌كننده اختلال عروقي و التهابي در ديابت تقويت مي‌كنند و ارتباط آن‌ها را براي طبقه‌بندي خطر و پزشكي دقيق برجسته مي‌سازند. پژوهش‌هاي آتي بايد بر هماهنگ‌سازي روش‌شناختي و رويكردهاي طولي براي تعريف بهتر نقش‌هاي پيش‌آگهي و مكانيكي MPs در T2DM تأكيد كنند.
واژگان كليدي: ميكروپارتيكل، اگزوزوم، ديابت مليتوس نوع 2، مرور نظام‌مند، متاآناليز
شماره ركورد
236717
شهر محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
گرايش رشته تحصيلي
پزشكي
دانشكده
پزشكي
دانشگاه
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
استاد راهنما
فرزاد پرويزپور، يوسف مرادي