بررسي اپيدميولوژيك سنگ كليه در كودكان 1تا 12 سال بستري در بيمارستان بعثت سنندج در سال هاي 1401 تا 1403

مقدمه: بروز بيماري سنگ دستگاه ادراري كودكان به طور قابل توجهي در سراسر جهان در حال افزايش است. با توجه به عوارض جبران ناپذير سنگ كليه در كودكان و با توجه به اين كه اين بيماري معمولا ديرتر تشخيص داده مي شود دانستن ميزان شيوع بيماري و پيدا كردن علل مرتبط با آن مي تواند كمك شاياني در زمينه ي تشخيص و درمان به موقع اين بيماران كند لذا اين مطالعه با هدف بررسي اپيدميولوژيك سنگ كليه در كودكان 1تا 12 سال بستري در بيمارستان بعثت سنندج در سال هاي 1401 تا 1403 انجام شد. مواد و روش ها: اين پژوهش مقطعي توصيفي-تحليلي از نوع گذشته نگر با هدف بررسي اپيدميولوژيك سنگ كليه در كودكان 1تا 12 سال و عوامل موثر بر آن در شهر سنندج در سال هاي 1401 تا 1403 به اجرا درآمد. جامعه آماري شامل كليه كودكان 1تا 12 سال است كه از ابتداي سال 1401 تا انتهاي سال 1403 بود و اطلاعات تمامي بيماران در اين بازه ي زماني در مراكز درماني وابسته به دانشگاه علوم پزشكي كردستان در شهر سنندج به روش سرشماري مورد بررسي قرار گرفت. معيارهاي ورود به مطالعه شامل بيماراني بود كه تشخيص سنگ كليه توسط راديولوژيست در سونوگرافي انجام شده داده شده بود و معيارهاي خروج كودكان داراي: بيماري التهابي روده، فيبروز كيستيك، هيپرپاراتيروئيديسم خانوادگي، اختلالات اناتوميكي، بيماري هاي ژنتيكي، سندرم روده كوتاه، بيماري دنت، هيپراگزالوري اوليه، كودكان مبتلا به صرع مقاوم و رژيم غذايي كتوژنيك، بي حركتي طولاني مدت و سابقه ي عفونت دستگاه ادراري بود. در نهايت 239 كودك وارد مطالعه شدند و پس از جمع آوري و طبقه بندي داده ها، داده ها وارد نرم افزار SPSS نسخه 24 شده و با استفاده از شاخص هاي آمار توصيفي همچون ميانگين، انحراف معيار، فراواني، درصد و نمودارهاي مرتبط خلاصه سازي شد. نتايج: ميانگين سن افراد مورد مطالعه 31.52±45.80 ماه بود. 52.3 درصد كودكان پسر و 86.6 درصد ساكن شهر بودند. سابقه ي بيماري در خانواده درجه ي يك در 55.2 درصد كودكان مثبت بود. 78.7% كودكان مورد مطالعه توسط زايمان ترم و 16.7 درصد توسط زايمان پره ترم متولد شدند. اندازه ي سنگ در 48.5 درصد كودكان كوچكتر از 3 ميلي متر بود. در 35.1 درصد كودكان 3 تا 5 ميلي متر، در 12.6 درصد كودكان 6 تا 10 ميلي متر و در 3.8 درصد كودكان 11 تا 20 ميلي متر بود. 89.5 درصد از كودكان سابقه ي بيماري خاصي نداشتند. در سابقه ي تغذيه با شير مادر 58.2 درصد كودكان از شير مادر استفاده مي كردند و 22.6 درصد از شير خشك و باقي كودكان از هر دو نوع شير استفاده كرده بودند. 82.8 درصد كودكان در سنين قبل سن مدرسه بودند. بيشترين فراواني در ميان تعداد سنگ ها متعلق به شن و سنگ ريزه با 31.4 درصد بود. در بررسي ارتباط ميان اندازه سنگ و تعداد سنگ با ساير متغير هاي مطالعه ميان هيچ كدام از متغير ها با اندازه ي سنگ و ميان هيچ كدام از متغير ها با تعداد سنگ رابطه ي معني داري وجود نداشت(p‎>0.05). نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه حاكي از آن است كه در جمعيت مورد بررسي، عوامل مورد مطالعه به تنهايي پيش‌بيني‌كننده‌اي براي تعداد يا اندازه سنگ كليه در كودكان نبوده‌اند و احتمالاً تشكيل سنگ كليه در اين گروه ناشي از تعامل پيچيده‌اي از عوامل ژنتيكي، متابوليك و محيطي است كه در اين مطالعه قابل اندازه‌گيري نبوده‌اند كلمات كليدي: سنگ كليه، كودكان، اپيدميولوژي، بستري

236950

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

راما نقشي زاديان