بررسي باور پرستاران در مورد ملاقات با بيمار و عوامل مرتبط با آن در بخش هاي مراقبت ويژه مراكز آموزشي درماني دانشگاه علوم پزشكي گيلان، رشت94- 1393

رشت

پرستاري

زمينه و هدف: بستري شدن در بخش مراقبت ويژه يك بحران براي بيمار و خانواده بوده و موضوع ملاقات در اين بخش ها از اساسي ترين مفاهيم پيشبرد مراقبت همه جانبه و يكي از نيازهاي اساسي آنها مي باشد. عليرغم وجود مدارك مبتني بر شواهد مبني بر فوائد ملاقات، محدوديت ملاقات در بخشهاي مراقبت ويژه ايران اعمال مي شود و اين موضوع به عنوان موضوعي چالش بر انگيز بين پرستاران مي باشد كه در برخورد با پديده ملاقات رفتارهاي مختلفي از خود نشان مي دهند. هدف مطالعه حاضر، بررسي باور پرستاران درباره ملاقات و عوامل مرتبط با آن در بخش هاي مراقبت ويژه است. مواد و روشها: اين مطالعه از نوع توصيفي مقطعي بر روي 127 پرستار شاغل در بخش هاي مراقبت ويژه مراكز آموزشي درماني دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال1393 انجام شد. ابزار بررسي شامل فرم ثبت اطلاعات دموگرافيك جهت دستيابي به اطلاعات فردي اجتماعي پرستاران و پرسشنامه BAVIQ جهت بررسي باور پرستاران بود. تجزيه و تحليل آماري با استفاده از نرم افزار spss نسخه 21 و به كمك آزمون تي تك نمونه اي، آزمون دو جمله اي، مدل رگرسيون لجستيك چند گانه و آزمونهاي پارامتريك تي مستقل و ANOVA انجام شد و 05/0p< از نظر آماري، معني دار تلقي شد. يافته ها: يافته ها نشان داد كه به ترتيب 30/80 و 70/78 درصد پرستاران به دليل اختلال در برنامه ريزي و انجام مراقبتهاي مستقيم پرستاري باور منفي تري نسبت به ملاقات آزاد دارند. اما 80/59 درصد آنها معتقدند كه ملاقات آزاد باعث كاهش اضطراب خانواده مي شود. همچنين پرستاران مرد و پرستاران شاغل در بخش هاي مراقبت ويژه با تعداد تخت كمتر، باور مثبت تري نسبت به ملاقات دارند(05/0p<). نتيجه گيري: اغلب پرستاران معتقدند كه ملاقات آزاد به دليل تاثيرات سوء روي بيمار و افزايش بار كاري خودشان، مفيد نمي باشد و بنابراين باور منفي نسبت به آن دارند. لذا پيشنهاد مي شود به منظور افزايش آگاهي و اطلاعات پرستاران درباره فوايد و اهميت ملاقات، از شواهد تجربي و علمي استفاده شود.

26514

پرستاري و مامايي شهيد بهشتي

علوم پزشكي گيلان

امامي،عبد الحسين

پورشيخان، مجيد