بررسي آغازگرهاي حاد در بيماران مبتلا به انفاركتوس حاد ميوكارد در مراكز درماني شهر رشت در سال 1395-1394

رشت

پرستاري گرايش مراقبت هاي ويژه

مقدمه: انفاركتوس ميوكارد، يكي از قابل پيشگيري ترين بيماري‌هاي غيرواگير انسان به شمار مي‌آيد. شناسايي آغازگرهاي انفاركتوس حاد ميوكارد و زمان خطر هرآغازگر سبب افزايش آگاهي افراد در معرض خطر مي شود. هدف: هدفاز انجام مطالعه حاضر، شناسايي آغازگرهاي حاد عاطفي، محيطي، فيزيكي و شيميايي در بيماران مبتلابه انفاركتوس حاد قلبي است. روش كار: اين مطالعه از نوع موردي - متقاطع روي 269 بيمار مبتلابه انفاركتوس حاد ميوكارد، بستري در دو مركز درماني شهر رشت در سال 1394 انجام شد. نمونه هاي پژوهش با روش دسترسي آسان انتخاب شدند. داده هاي جمع آوري شده از طريق پرسشنامه محقق ساخته جمع آوري شد و دوره خطرو دوره كنترل براي هر آغازگر و اثرات آن در ايجاد انفاركتوس ميوكارد، مورد بررسي قرار گرفت. روش گردآوري اطلاعات از طريق مصاحبه بود. داده‌هاي جمع آوري شده با استفاده از روش‌هاي آماري توصيفي و تحليلي، آزمون كوكران و مك نمار و مدل جي اي اي با پيش فرض تابع لجستيك در نرم افزار SPSS نسخه21 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و 05/0>p از نظر آماري معني دار تلقي شد. نتايج: يافته‌ها نشان داد كه مشاجره (008/0=P و 01/2=OR) وشنيدن اخبار ناگهاني (001/0=P و 19/2=OR) به عنوان شايع‌ترين آغازگرهاي عاطفي، عفونت‌هاي تنفسي (0001/0=P و 78/6=OR) و مواجهه با هواي گرم يا سرد (005/0=P و 19/2=OR) به عنوان شايع‌ترين آغازگرهاي محيطي، انجام فعاليت‌هاي سنگين (005/0=P و 66/1=OR) و جنسي (003/0=P و 36/2=OR) از شايع‌ترين آغازگرهاي فيزيكي و خوردن غذاي پرچرب و پرخوري (0001/0=P و 79/3=OR) به عنوان شايع ترين آغازگر شيميايي، از مهم ترين آغازگرهاي انفاركتوس حاد ميوكارد بودند. نتيجه گيري: به نظر مي رسد با توجه به اهميت آغازگرها در بروز انفاركتوس حاد ميوكارد، برنامه ريزي لازم به منظور آموزش افراد مستعد جهت كاهش مواجهه با آغازگرها و تعديل عوامل خطر ضروري است.

27944

پرستاري و مامايي شهيد بهشتي

علوم پزشكي گيلان

پورشيخان، مجيد , كاظم نژاد ليلي، احسان

مقدم نيا، محمد تقي