بررسي فراواني دليريوم و عوامل مرتبط با آن بعد از جراحي مفصل لگن در بيماران بالاي 60 سال بستري در بخش¬هاي ارتوپدي بيمارستان¬هاي رشت

رشت

پزشكي

زمينه و هدف: دليريوم نوعي اختلال شناختي نوسان دار بوده كه يكي از شايع¬ترين تشخيص¬هاي نورولوژيك در ميان بيماراني است كه تحت عمل جراحي لگل قرار مي¬گيرند. اين عارضه طي مدت كوتاهي بروز مي¬كند و تشخيص زودرس آن موجب تسريع در درمان مي¬شود. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسي فراواني و تعيين عوامل موثر بر بروز دليربوم در بيماران تحت عمل جراحي لگن انجام گرفت. مواد و روش¬ها: اين پژوهش يك مطالعه توصيفي تحليلي از نوع مقطعي مي¬باشد، جامعه پژوهش در اين تحقيق شامل كليه بيماران بالاي 60 سال تحت جراحي لگن بستري در بخش ارتوپدي بودند. نمونه¬هاي اين پژوهش (252 نفر) با استفاده از نمونه¬گيري آسان يا در دسترس انتخاب شد. ابزار جمع¬آوري داده¬ها شامل پرسشنامه دموگرافيك و آزمون توصيف وضعيت رواني بر مبناي پرسشنامه DSM-IV بود. تمامي بيماران يكبار قبل از عمل و سپس در 6، 24، 48 و 72 ساعت بعد از عمل و نيز هنگام ترخيص توسط پژوهشگر معاينه شده وضعيت شناختي آنها سنجيده شد. يافته¬ها: يافته¬هاي اين مطالعه نشان داد از 252 بيمار مورد بررسي 67 (6/26%) نفر مرد و 185 (4/73%) نفر زن بودند. ميانگين كلي سن بيماران33/7±90/72 سال بود. 69 درصد بيماران متاهل و 31 درصد مجرد بودند. شيوع كلي دليريوم در بيماران مورد بررسي 3/18 درصد بوده و از بين متغيرهاي مورد بررسي سابقه مصرف سيگار و داروهاي روانپزشكي و نوع بيهوشي تاثير مستقيم در بروز دليريوم داشتند. نتيجه¬گيري: داده¬هاي اين مطالعه بيانگر شيوع نسبتآ بالاي دليريوم در بيماران مورد بررسي بود. بر اساس نتايج به دست آمده از اين پژوهش ارزيابي روتين دليريوم بلافاصله بعد از عمل جراحي و نيز توجه به عوامل موثر قبل از عمل جراحي و كنترل آنها به منظور كنترل اين عوامل مي¬تواند بسيار مفيد باشد.

29032

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

نجفي، كيومرث

كريمي، علي