بررسي ميزان موفقيت ART مبتني بر سن پدر در زوج¬هاي نابارور با عامل مردانه

رشت

پزشكي

مقدمه: درحاليكه اثرات سن بالاي مادر بر باروري و توليد مثل بخوبي شناخته شده است اما درباره اثر سن پدر بر كيفيت مايع مني و عملكرد باروري بدلايل مختلف هنوز اختلاف نظر وجود دارد. بدين جهت مطالعه حاضر با هدف بررسي تاثير سن پدر بر ميزان موفقيت ART در زوج¬هاي نابارور با عامل مردانه در بيمارستان الزهرا(س) رشت پرداخته است. مواد و روش‌ها: اين مطالعه گذشته¬نگر بر روي 285 زوج نابارور تحت درمان ناباروري در طي يك دوره چهار سال در مركز آموزشي درماني پژوهشي الزهرا(س) رشت انجام شد. بيماراني با پاسخ ضعيف، تعداد تخمك¬هاي بالغ كمتر از 4، ناباروري با عامل زنانه، از مطالعه خارج شدند. به¬منظور ارزيابي اثر سن پدري بر كيفيت جنين و ميزان حاملگي، پارامترهاي سيمن مطابق با معيارهاي سازمان سلامت جهاني 2010 ارزيابي شد و بيماران به چهار گروه نرموزواسپرمي، اليگوزواسپرمي، آستنوزواسپرمي و اليگوآستنوتراتوزواسپرمي تقسيم شدند. و همچنين سن پدر نيز به 4 گروه با سن كمتر از 25 سال، 35-25 سال، 45-35 سال و بالاتر از 45 سال تقسيم شدند. نتايج: نشان داد كه در محدوده سني 25-45 سال سن پدر شانس بروز آستنوزواسپرمي و اليگواستنوتراتوزواسپرمي افزايش دارد. و فراواني نسبي لقاح موفق با افزايش سن پدر در هر چهار گروه تقسيم¬بندي اسپرم با كاهش همراه بوده است. اما ميزان تكوين جنين فقط در گروه اليگووزاسپرمي با افزايش سن پدر تفاوت معني¬دار داشت و درخصوص كيفيت جنين در گروه¬بندي نرموزواسپرمي، اليگوزواسپرمي و اليگواستنوزاسپرمي همواره با افزايش سن پدر كيفيت جنين كاهش يافته است و تنها در گروه استنوزاسپرمي كيفيت جنين A و D با افزايش سن ارتباط داشته است. همچنين از نظر ميزان موفقيت حاملگي كميكال و كلينيكال در هر چهار گروه با علت ناباروري مردانه با افزايش سن پدر كاهش داشته است. نتيجه¬گيري: با افزايش سن پدر شانس باروري با تفاوت معني¬دار همراه بوده و احتمال لقاح موفق، كيفيت جنين و حاملگي كميكال و كلينيكال با كاهش همراه بوده است.

29173

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

عطركار روشن، زهرا

اصغرنيا، مريم