بررسي اثر درماني هپارين بر وضعيت زخم مزمن پاي ديابتي: يك مطالعه كارآزمايي باليني شاهد دار تصادفي شده، يك سوكور

رشت

جراحي عمومي

مقدمه: ديابت را يكي از مهم¬ترين مشكلات بهداشتي چالش بر¬انگيز در قرن 21 مي¬دانند. يكي از مشخصه¬هاي زخم مزمن ديابتي، اختلال در تشكيل بافت گرانولاسيون مي¬باشد كه هنوز علت آن ناشناخته باقي¬مانده است. اختلال فعاليت فيبروبلاست، عدم شكل¬گيري بافت گرانوله در زخم ديابتي مزمن را مي¬تواند توضيح دهد. علاوه بر اين، براي اينكه ترميم زخم رخ دهد، ميكروسيركولاسيون دست نخورده در پوست اطراف زخم و تأمين خون كافي منطقه زخم از اهميت حياتي برخوردار است. روش¬هاي درماني ثابت شده در زخم پاي ديابتي، شامل تخليه كافي، دبريدمان، پانسمان موضعي و كنترل عفونت است. هپارين با وزن مولكولي كم داراي اثرات مفيدي بر روي ميكروسيركولاسيون موضعي بافت و اكسيژن رساني است و به همين دليل ممكن است در درمان زخم پاي ديابتي مفيد واقع شود. در مطالعه حاضر بر آن شديم تا اثر درماني هپارين با وزن مولكولي كم را بر روي ميزان بهبودي زخم مزمن پاي ديابتي مورد مطالعه قرار دهيم. روش¬ها: اين مطالعه كارآزمايي باليني شاهدار تصادفي شده، بر روي 136 بيمار مبتلا به زخم مزمن پاي ديابتي مراجعه¬كننده به مركز آموزشي و درماني رازي طي سال 1395 انجام شد. در اين مطالعه افراد واجد شرايط، به صورت تصادفي به دو گروه درمان و پلاسبو تقسيم شدند. به گروه درمان، روزانه آمپول هپارين با وزن مولكولي كم40 ميلي گرم براي 30 روز تجويز شد و بيماران يك ماه بعد و سه ماه بعد مجدداً ويزيت شدند و از لحاظ تغييرات مساحت زخم ارزيابي شدند. گروه كنترل نيز روزانه 2/0 ميلي ليتر نرمال سالين براي مدت 30 روز به صورت زيرجلدي دريافت كردند و بيماران يك ماه بعد و سه ماه بعد مجدداً ويزيت شدند ولي همه¬ي بيماران در باقي درمان ها با هم مشابه بودند. در نهايت نتايج با استفاده از نرم افزار SPSS VER 22 آناليز شدند. نتايج: در اين مطالعه 74/2% بيماران را مردان تشكيل دادند. ميانگين سني بيماران 24/0±74/17 بود. همچنين 76/6% بيماران ديابت نوع 2 داشتند. در اين مطالعه مشخص گرديد كه تفاوت آماري معني داري بين مدت زمان پاسخ به درمان در دو گروه بيماران دريافت كننده هپارين و پلاسبو ديده مي¬شود (0001/0=P). نتايج مطالعه ما نشان داد كه تفاوت آماري معني¬داري بين مساحت زخم پاي ديابتيك در مقاطع زماني قبل از درمان و 30 روز پس از درمان و 3 ماه پس از درمان در گروه دريافت¬كننده هپارين ديده مي¬شود (0001/0=P). چنين مشخص گرديد كه تفاوت آماري معني¬داري بين مساحت زخم پاي ديابتيك در مقاطع زماني قبل از درمان و 30 روز پس از درمان و 3 ماه پس از درمان در گروه دريافت¬كننده پلاسبو ديده مي¬شود (0001/0=P). طي اين مطالعه مشخص گرديد كه تفاوت آماري معني¬داري بين تغييرات مساحت زخم پاي ديابتيك در مقاطع زماني قبل از درمان و 30 روز پس از درمان و 3 ماه پس از درمان در بين دو گروه دريافت كننده، هپارين و پلاسبو ديده مي¬شود (0001/0=P). كلمات كليدي: هپارين، پاي ديابتي، زخم

29614

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

رفيعي، الهه Rafei, Elahe

همتي، حسين