بررسي نقش پيش بيني كننده يافته هاي سي تي اسكن با وضوح بالا در مسير درماني پنوموتوراكس خود به خودي در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان هاي رازي و آرياي رشت طي سالهاي 92 تا شهريور 95

رشت

جراحي عمومي

مقدمه: پنوموتوراكس خودبه خودي بيش از 20 هزار بيمار را در ايالت متحده آمريكا تحت تأثير قرار مي¬دهند و هزينه¬اي معادل تقريبا 130 ميليون دلار سالانه در مراكز بهداشتي ايجاد مي¬كند. تا كنون آمار مشخص و دقيقي از شيوع اين بيماري در ايران جمع¬آوري نشده است لذا اين مطالعه به منظور بررسي نقش پيش بيني كننده يافته¬هاي سي تي اسكن با وضوح بالا در مسير درماني پنوموتوراكس خود به خودي در بيماران مراجعه¬كننده به بيمارستان¬هاي رازي و آرياي رشت طي سالهاي 92 تا شهريور 95 انجام شد. مواد و روش: مطالعه حاضر يك مطالعه همگروهي گذشته نگر طراحي شده است در اين مطالعه پرونده¬ي تمام بيماران مراجعه¬كننده به بيمارستان هاي رازي و آرياي رشت كه پس از رد علل مسبب پنوموتوراكس با تشخيص پنوموتوراكس خود به خودي بستري شدند بررسي شد. سپس بيماران بر اساس دارا بودن يا نبودن سي تي اسكن به دو گروه پنوموتوراكس خودبخودي و انجام HRCT و پنوموتوراكس خودبخودي و عدم انجام HRCT تقسيم شده و به مدت يك سال از طريق ثبت مدارك پزشكي، مراجعات مجدد و يا از طريق تماس تلفني از لحاظ بروز عود و سمت عود مورد پيگيري قرار گرفت. اطلاعات تمام بيماران شامل سن، جنس، قد، سابقه مصرف دخانيات، وضعيت ضايعات ديستروفيك (تعداد و شدت)، سمت درگير، حجم پنوموتوراكس، تنگي نفس اوليه، ديسترس تنفسي، تعداد ضربان قلب، ... اخذ و در فرم اطلاعاتي ثبت مي گردد. مسير درماني در گروه اول بيماران داراي HRCT Scan و در گروه دوم بدون HRCT Scan بررسي خواهد شد. در اين مطالعه تجزيه و تحليل متغيرها با استفاده از آزمون Chi_square انجام شد. همچنين سطح معناداري، 05/0 در نظر گرفته شد. نتايج: در اين مطالعه 1/80 درصد از بيماران مورد مطالعه مرد بودند و ميانگين سني بيماران 42 سال به دست امد در مطالعه حاضر 2/40 درصد از بيماران مورد مطالعه از HRCT استفاده نمودند. بيماراني كه براي اولين بار دچار پنوموتوراكس خودبخودي اوليه شدند 3/63 درصد و بيماراني كه دچار عود شدند 7/36 درصد فراواني را داشته است همچنين با استفاده از آناليز آماري Chi-Square تفاوت آماري معني¬داري در بين دو گروه مشاهده گرديد (001/0= P). در بين گروه¬هاي مختلف افراد دچار PSP در 7/49 درصد موارد HRCT شده و در 3/50 درصد HRCT نشده بودند و با استفاده از آناليز آماري Chi-Square تفاوت آماري معني داري بين دو گروه مشاهده گرديد (001/0= P). بحث و نتيجه گيري: به نظر مي¬رسد با توجه به اهميت مسأله، نحوه برخورد با بيماران مبتلا به پنوموتوراكس خود به خودي در كشور ما نياز به توجه و بازنگري جدي تري دارد و بايد با شناخت هر چه بيشتر و بهتر اين بيماري، تا حد امكان سعي در استفاده از روش¬هاي درماني كم هزينه تر و با تهاجم كمتر از جمله HRCT نمود. كليد واژه¬ها: يافته¬هاي سي تي اسكن، پنوموتوراكس خود به خودي، پيش¬بيني¬كننده

29812

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

رفيعي، الهه Rafei, Elahe

آقاجان زاده، منوچهر