بررسي اثر بخشي درمان كوتاه مدت ازدواج به وصال نرسيده در مراجعين به كلينيك روانپزشكي طلوع شهر رشت از سال 1394 تا 1395

رشت

روانپزشكي

چكيده: مقدمه و هدف: ازدواج به وصال نرسيده با دربرگيري ابعاد جسمي و روان¬شناختي، يك اختلال جنسي پيچيده است. زوجين با توجه به تلاشهاي نافرجام جهت برطرف سازي اين مشكل و ماهيت حساس اين بيماري انگيزه و شرايط ماندن در درمان بلند مدت را ندارند. بنابراين با درنظر گيري ازدواج به وصال نرسيده به عنوان يك مورد نياز به توجه، اين پژوهش با هدف بررسي كارآمدي رويكرد رفتاري - شناختي بر درمان بيماران مبتلا به ازدواج به وصال نرسيده انجام شد. روش: پزوهش حاضر يك مطالعه نيمه تجربي بود5 كه شامل 44 زوج با سابقه ازدواج به وصال نرسيده مراجعه كننده به كلينيك تخصصي و فوق تخصصي روانپزشكي طلوع شهر رشت در سال1395 مي باشد. از تلفيق آموزش جنسي ،آموزش تكنيك هاي ارتباط جنسي، تمرينات تمركز حسي ، مداخلات دارويي و درمان رفتاري – شناختي جهت حداكثر بازده در طول زمان حداقل 3 هفته در قالب پنج جلسه يك ساعته استفاده شد جهت تحليل داده¬ها از شاخص¬هاي توصيفي و نرم افزار spss استفاده شد. يافته¬ها: تعداد 33 زوج (%2/89) طبق پروتكل در قالب پنج جلسه و تعداد 4 زوج (%8/10) در قالب 9 جلسه درمان شدند و 7 نفر از مطالعه انصراف دادند.. ميانگين سن زنان مردان به ترتيب 38/27 و 30/31 بود. حداقل زمان سپري شده از ازدواج وصال نيافته 20 روز و حداكثر 11 سال بود كه ميانگين آن 09/34 (ماه) با انحراف استاندارد 734/37 مشخص شد. نتيجه¬گيري: با توجه به شرايط فرهنگي جامعه ايراني درمان ازدواج به وصال نرسيده با تمركز بر آموزش و افزايش اطلاعات جنسي، اصلاح باورهاي نادرست، حساسيت زدايي تدريجي ترس و كاهش اضطراب در قالب مدت زمان كوتاه مؤثر است. كليدواژه¬ها: رفتار جنسي ، ازدواج به وصال نرسيده، اختلال جنسي ، روان درماني

29988

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

عبداللهي، الهه Elahe Abdollahi

نجفي، كيومرث , ضرابي، هما