مقايسه رفتارهاي ارتقاءدهنده سلامت بر اساس مدل پندر،در گروههاي در معرض خطر ديابت نوع دوم در زنان مراجعه كننده به مراكز سلامت جامعه شهر رشت سال 1397-1396

رشت

پرستاري سلامت جامعه

مقدمه: ديابت شايع ترين بيماري متابوليسمي در كشورهاي در حال توسعه محسوب مي شود. از آنجايي كه علت بسياري از بيماريهاي مزمن در سبك زندگي انسان نهفته است؛ انجام رفتارهاي ارتقاءدهنده سلامت بهترين راه براي حفظ و بهبود سلامتي است. هدف: اين مطالعه حاضر با هدف مقايسه رفتارهاي ارتقاءدهنده سلامت بر اساس مدل پندر، در گروههاي درمعرض خطر ديابت نوع دوم در زنان مراجعه كننده به مراكز سلامت جامعه شهر رشت سال 1396انجام گرديد. روش كار: اين مطالعه مقطعي و تحليلي- مقايسه اي بر روي 300نفر از زنان مراجعه كننده به مراكز سلامت جامعه شهر رشت با روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي نسبتي انجام شد. براي گرد آوري داده ها از پرسشنامه 52 سوالي، نيمرخ 2 سبك زندگي ارتقا دهنده سلامت و پرسشنامه بررسي خطر ديابت نوع دوم برگرفته از ابزارFINDRISK استفاده شد. داده ها به كمك نرم افزار21 SPSS و با آزمون هاي آماري آنوا ،تست توكي، تي مستقل ورگرسيون لوجستيك چند گانه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: نمره ميانگين و انحراف معيار رفتارهاي ارتقا دهنده سلامت در واحدهاي مورد پژوهش از 56/19 ± 18/ 144 در گروه با خطر كم تا 86/17 ± 27/129 در گروه با خطر خيلي زيادديابت نوع دوم متغير بوده است. ، تفاوت نمره ابعاد رفتارهاي ارتقاءدهنده سلامت درگروه هاي پنجگانه برحسب خطر ابتلا به ديابت نوع دوم، به جز نمره بعد حمايت بين فردي از نظر آماري معني دار بوده است ( 05/0>p). نتيجه گيري: گروه هاي در معرض خطر زياد و خطر خيلي زياد نسبت به گروه هاي با خطر كم و خطر خيلي كم از نظر ابتلا به ديابت نوع دوم، ازرفتارهاي ارتقا دهنده سلامت كمتري برخوردار بودند. به عبارتي افرادي كه سبك زندگي سالم تري داشتند؛ كمتردر معرض خطر ابتلا به بيماري ديابت نوع دوم بودند. كليد واژه ها: ديابت نوع دوم ،ارتقاي سلامت، زنان

30607

پرستاري و مامايي شهيد بهشتي

علوم پزشكي گيلان

مصفاي خمامي، هما , كاظم نژاد ليلي، احسان

ميرهاديان، ليلا