بررسي ﺗﺄثير تحريك مغز با جريان مستقيم بر روي علائم PTSD بيماران مبتلا به اختلال استرس بعد از حادثه نظامي

رشت

روانپزشكي

مقدمه و اهداف: اختلال استرس پس از حادثه سندرمي است كه به دنبال تجربه يك عامل استرس زا جدي روي مي دهد.علائم آن به صورت افزايش برانگيختگي، كرختي عاطفي و اجتناب از يادآور هاي حادثه و تجربه مجدد حادثه مي باشد . PTSD از عوارض شايع جنگ است و تا سالها بعد از جنگ نيز بيمار را تحت تاثير خود قرار ميدهد، همچنين به طور شايع با افزايش اضطراب و افسردگي همراه است. دارودرماني و رفتاردرماني شناختي خط اول درمان اين بيماران مي باشند كه گاهي پاسخ مناسبي به اين درمانها داده نمي شود. جهت بهبود پاسخ درماني در اين مطالعه از روش ايمن، غير تهاجمي و آسان تحريك مغز با جريان مستقيم استفاده شد. روش بررسي: 55 بيمار مبتلا به PTSD به طور تصادفي در دو گروه مداخله و يك گروه كنترل تقسيم شدند.گروه اول كه شامل 18 بيمار بود در 12 جلسه ابتداييTDCS دريافت كرد و سپس براي 12 جلسه درمان sham گرفت.گروه مداخله دوم شامل 18 نفر بود كه ابتدا 12 جلسه sham وسپس 12 جلسه TDCS دريافت كرد.گروه كنترل شامل 19 نفر بود كه درمان استاندارد را دريافت مي كردند.در تمامي بيماران در ابتدا، جلسه 12 ، جلسه 24 و يك ماه بعد از اتمام مداخله علائم PTSD، اضطراب، افسردگي و كيفيت زندگي سنجيده شد. يافته¬ها: بين گروه هاي مداخله و كنترل در تمام مولفه هاي علائم PTSD و زير مجموعه هاي آن، سطح اضطراب ، افسردگي و كيفيت زندگي بهبود از لحاظ آماري معنادار بود. در اناليز مربوط به طرح متقاطع اثر درمان TDCS نسبت به اثر درمان sham تنها در متغيير هاي اضطراب، كيفيت زندگي و زير مولفه روابط اجتماعي آن معنا دار بود.همچنين آزمون ويلكاكسون نشان دهنده ثبات اثر درماني مداخله تا يك ماه بعد بود. نتيجه¬گيري: نتايج اين مطالعه نشان دهنده اثربخشي درمان با TDCS در بهبود علائم PTSD و بيماري هاي همراه آن مثل اضطراب و افسردگي و همچنين بهبود سطح كيفيت زندگي بيماران است. كليدواژه¬ها: TDCS، اختلال استرس بعد از حادثه نظامي

31158

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

ضرابي، هما Zarrabi, Homa

نجفي، كيومرث