عنوان
بررسي علل ترخيص با رضايت شخصي بيماران بستري در بخش جنرال بيمارستان رازي رشت در سال¬هاي 1394 و 1395
محل تحصيل
رشت
چكيده
مقدمه: ترخيص بيمار با رضايت شخصي ازجمله مشكلاتي است كه در پي نارضايتي بيماران از خدمات سلامت ايجاد مي¬شود.
نظر به اينكه اين موضـوع بخـشي از حقـوق بيمـار است كه اجازه دارد تـا بـا ميـل خـود بـه بيمارسـتان وارد و بـا رضايت خود نيز ترخيص شود، اما بايد توجه داشت كه ترخيص با رضايت شخصي و توقف نابجاي روند درمـان توسط بيمار يا والدين در برخي موارد منجر به بـستري مجدد و درنتيجه تحميل هزينه¬هاي اضافي به خود بيمار و سيستم درماني و يا حتي فوت بيمار مي¬گردد.
همچنين در ارزشيابي يك واحد درماني ارزيابي رضايتمندي بيمـار بـه عنـوان يكي از فاكتورهاي مهـم در كيفيـت عملكـرد و ارايه خدمت مركـز بهداشـتي درماني شناخته مي¬شود. با توجه به تاسيس بخش جنرال بيمارستان رازي رشت در سال¬هاي اخير، طرح مذبور جهت ارزيابي رضايتمندي بيماران و يا اشكالات موجود در اين بخش از نظر بيماران و يا همراهان كه منجر به رضايت شخصي گرديده، انجام شد. لذا نتايج اين تحقيـق مـي¬توانـد تعيـين كننده دلايل و اشـكالات موجـود منجـر بـه تـرخيص بـا ميـل شخصي شده، تا بتوان از موارد قابل اجتنـاب پيـشگيري نمـوده و براي ارتقاي هرچه بيشتر كيفيت خدمات رساني به بيماران تلاش نمود.
بنابراين پژوهش حاضر با هدف بررسي علل ترخيص با رضايت شخصي بيماران بستري در بخش جنرال بيمارستان رازي رشت در سال¬هاي 1394 و 1395 طراحي شده است.
مواد و روش¬ها: نوع مطالعه توصيفي و گذشته¬نگر بوده است. نمونه¬گيري اين مطالعه به روش ﺳــﺮ ﺷــﻤﺎري اﻧﺠــﺎم شد. بطوريكه تمام بيماراني كه در سال¬هاي 1394 و 1395 در بخش جنرال بيمارستان رازي شهر رشت بستري بوده¬اند و با رضايت شخصي بيمارستان را ترك نموده¬اند مورد ارزيابي قرار گرفتند. ﺑـﺮاي جمع¬آوري داده¬هاي اﻳـﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ از اطلاعات فرم ترك بيمارستان با مسئوليت شخصي موجود در پرونده¬هاي بيماراني كه با رضايت شخصي ترخيص شده بودند و همچنين اطلاعات پرونده¬ي آن¬ها، استفاده شد.
نتايج: طبق آمار بخش جنرال بيمارستان رازي رشت، تعداد 2111 بيمار در سال هاي 1394 و 1395 در بخش جنرال بستري شدند كه از اين تعداد ، 306 نفر بيمارستان را با رضايت شخصي ترك نمودند (49/14 درصد). در اين مطالعه بيشتر افراد ترخيص شده با رضايت شخصي مذكر (6/52 درصد)، متاهل (8/94 درصد)، با تحصيلات زير ديپلم (8/78 درصد) و از نظر سني درمحدوده¬ي سني بالاي 76 سال (31 درصد) بودند. 2/88 درصد بيماران داراي يكي از انواع بيمه بودند. 98 درصد بيماران در استان گيلان سكونت داشتند. ترخيص 8/57 درصد بيماران توسط اعضاي خانواده انجام شده بود. 6/88 درصد اين بيماران بيشتر از سه روز در بيمارستان اقامت داشتند و 1/44 درصد بستري اين بيماران در شيفت عصر و 7/65 درصد ترخيص اين بيماران با رضايت شخصي نيز در شيفت عصر بوده است. از مهم¬ترين دلايل ترك بيمارستان با رضايت شخصي، عدم تمايل به ادامه درمان (9/56 درصد)، و ادامه درمان در بخش خصوصي (3/18 درصد) بوده است.
نتيجه¬گيري: براساس نتايج به دست آمده، به نظر مي¬رسد كه بهتر است در فرم مربوط به ترك بيمارستان با رضايت شخصي، گزينه¬ي عدم تمايل به ادامه¬ي درمان، كه كلي و مبهم است، با سوالات دقيق¬تر و با جزييات بيشتري جايگزين شود تا علت دقيق¬تر ترخيص اين بيماران مشخص شود و بتوان در جهت بهبود شرايط و فراهم آوردن خدمات درماني و رفاهي بيشتر جهت برطرف نمودن دلايل ترك بيمارستان با رضايت شخصي و جلب رضايتمندي بيماران و همراهان شان اقدام نمود.
همچنين به كادر درمان درباره¬ي ترخيص با رضايت شخصي و پيامدهاي آن، نحوه¬ي صحيح نوشتن فرم¬هاي ترخيص با رضايت شخصي و مسايل قانوني مربوط به اين موضوع، اطلاعات لازم ارايه شود.
شماره ركورد
31569
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان