مقايسه ويژگي هاي باليني بيماران مبتلا به اختلال دوقطبي با و بدون هم ابتلايي با اختلال وسواسي جبري

رشت

مقدمه و اهداف: هم ابتلايي اختلال دوقطبي با اختلال وسواس جبري شايع مي باشد. ويژگي هاي باليني، عملكرد، الگوي خانوادگي اين هم ابتلايي هنوز نكات مبهمي دربر دارد. در اين مطالعه تلاش شد با درك بهتر اين ويژگي ها اطلاعات كاربردي براي بالينگران در درمان و مديريت اين بيماران به دست بيايد. روش بررسي: اين مطالعه تحليلي- مقطعي شامل 107 بيمار مبتلا به اختلال دوقطبي و 55 بيمار دو قطبي هم ابتلا با اختلال وسواسي جبري براساس معيارهاي DSM5 بود كه حد اقل دو سال مستمر جهت درمان به يك كلينيك اختلالات روانپزشكي سرپايي مراجعه كرده بودند. اطلاعات دموگرافيك و مجموعه اي از اطلاعات باليني بيماران از پرونده آن ها براساس نمرات، YMRS، يل بران و CGI و GAF، BPRSقبل وبعد از اقدامات درماني استخراج شد. سابقه خانوادگي اختلالات روانپزشكي عمده از مصاحبه با خانواده FIGS به دست آمد. مقايسه متغيرهاي كمي براساس آزمون من- ويتني و متغيرهاي كيفي براساس آزمون كاي دو انجام شده است. اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS21 تحليل شد. سطح معني-داري (05/0) درنظر گرفته شد. يافته ها: دو گروه براساس متغيرهاي سن (113/0)، جنسيت (207/0) و وضعيت تأهل (074/0) تفاوت معناداري نداشته اند. در افراد مبتلا به اختلال دوقطبي بدون همراهي با اختلال وسواس به¬طور معناداري تحيلات 024/0 و اشتغال (0001/0) بيشتر از گروه هم ابتلا بود. بهبود وضعيت باليني در ارزيابي نهايي در مبتلايان به اختلال دوقطبي بدون همراهي با اختلال وسواس به¬طور معناداري بهبود داشت (013/0). مقايسه ارزيابي عملكرد دو گروه هم در ارزيابي اوليه (015/0) هم در ارزيابي نهايي (001/0) و هم در تغييرات عملكرد در ارزيابي اوليه تا نهايي درمان (0001/0>) تفاوت معنادار داشت. شاخص شدت وضعيت باليني در دو گروه در هر دو ارزيابي اوليه (592/0) و نهايي (113/0) معنادار نبود. تعداد اپيزود افسردگي (00001/0>) و تعداداپيزود مانيا (0001/0>) و سابقه خانوادگي اختلال دوقطبي (0001/0>) به طور معنادار در گروه بدون هم ابتلايي بيشتر بود. سابقه بستري (808/0)، نمره خودكشي در ارزيابي اوليه (316/0) و ارزيابي نهايي (321/0) وتغييرات ارزيابي نهايي نسبت به ارزيابي اوليه (965/0)، رفتار خشن (070/0)، ميانگين سن شروع بيماري (091/0)، فراواني سابقه درمان با ECT (127/0)، فراواني تعداد داروهاي تثبيت كننده (082/0) در دو گروه تفاوت معني دار نداشتند. نتيجه¬گيري: طبق نتايج مطالعه ما هرچند هم ابتلايي OCD با BD موجب سطح تحصيلات پايين تر و وضعيت اشتغال بدتر نسبت به گروه BD بوده نهايتا در شاخص هاي ديگر مثل خودكشي، پرخاشگري و ... تفاوت معني داري نداشتند. به نظر مي رسد كه به كارگيري روش هاي درماني اختصاصي تر وسواس در گروه BD-OCD كه در اين پژوهش رعايت شده مي تواند نقش مهمي در سير و پروگنوز اين گروه از بيماران داشته باشد. كليدواژه ها: ويژگي هاي باليني، اختلال دوقطبي، اختلال وسواسي جبري

32003

علوم پزشكي گيلان