بررسي مدت زمان و عوامل موثر در بازگشت به كار در بيماران شكستگي دنده مراجعه كننده به بخش اورژانس بيمارستان پورسيناي رشت در طي سالهاي 97 - 1396

رشت

: مقدمه : در جهان كنوني تروما، علت اصلي مرگ و مير، بستري و ناتواني درتمام گرو ههاي سني است، به همين دليل امروزه بر روي قربانيان ناشي از تروما بيشتر از ساير بيمار يها كار ميشود . تروماي قفسه سينه به تنها يي علت 45 درصد مرگ و ميرهاي ناشي از تروما را تشكيل ميدهد بر اين اساس با مطالعات جامعتر مي توان برنامه ريزيهاي بهتري در خصوص كاهش عوارض ناشي از تروما طراحي نمود لذ اين مطالعه با هدف بررسي مدت زمان و عوامل موثر در بازگشت به كار در بيماران شكستگي دنده مراجعه كننده به بخش اورژانس بيمارستان پورسيناي رشت در طي سالهاي 97 - 1396 انجام گرفت. مواد و روش ها : در اين مطالعه ي پرونده بيمار اني كه طي سال 97- 1396 به دنبال شكستگي دنده به اورژانس بيمارستان پورسيناي رشت ، مراجعه و پس از بستري در اين مر اكز تحت درمان قرار گرفتند، مورد مطالعه قرارگرفتند. اطلاعات مورد نياز شامل مدت زمان بازگشت به كار خصوصيات دموگرافيك (سن و جنس، محل زندگي) ، عوامل زمينه اي ، نوع آسيب همراه با آن شامل تعداد دنده شكسته ، روش درماني ، عمل جراحي انجام گرفته در صورت وجود و GCS محاسبه و وارد چك ليستهاي مربوط گرديد. مدت زمان بين مصدوميت و بازگشت به كار مصدومين نيز مورد بررسي شد . اطلاعات مزبور پس از جمع آوري با برنامه ي نرم افزاري SPSS مورد تجزيه و تحليل قرارگرفت. نتايج : نتايج حاصل از اين مطالعه نشان داد كه ميانگين مدت جهت بازگشت به كار 405/11± 80/18 هفته مي باشد و 4/96 درصد بيماران به كار بازگشته بودند. بين سن و مدت بازگشت به كار ارتباط آماري معني دار وجود داشت به نحوي كه با افزايش سن مدت بازگشت به كار نيز افزايش پيدا مي كرد و با افزايش يك سال سن احتمال بازگشت به كار 2 درصد كمتر مي شد. بين روزهاي بستري و مدت بازگشت به كار نيز ارتباط آماري معني دار وجود داشت به نحوي كه با افزايش روزهاي بستري مدت بازگشت به كار نيز افزايش پيدا مي كرد و با افزايش يك روز بستري در بيمارستان احتمال بازگشت به كار 37 درصد كمتر مي شود. بين عامل مسبب تروما و مدت بازگشت به كار ارتباط آماري معني دار وجود داشت به نحوي كه در افرادي كه در اثر تصادف موتور سيكلت به ماشين(014/0 = p ) و سقوط(000/0 = p ) اين ارتباط معني دار بود. بين GCS و مدت بازگشت به كار نيز ارتباط آماري معني دار وجود داشت به طوري كه با افزايش يك نمره GCS احتمال بازگشت به كار 198 درصد بيشتر مي شد. بين نوع درمان و مدت بازگشت به كار نيز ارتباط آماري معني دار وجود داشت.در افرادي كه فقط بستري شده بودند احتمال بازگشت به كار 545 درصد بيشتر از افرادي بود كه جراحي شده بودند. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه بين سن، روزهاي بستري و GCS و نياز به انجام جراحي و عامل مسبب ترما( وسيله نقليه و سقوط) با مدت زمان بازگشت به كار ارتباط آماري معني دار وجود دارد به نحوي كه با افزايش سن، روزهاي بستري و نياز به درمان جراحي مدت زمان بازگشت به كار نيز افزايش پيدا مي كند و احتمال بازگشت به كار كمتر مي شود.

32567

علوم پزشكي گيلان