بررسي دخالت گيرنده هاي آدنوزين(A1 و A2A) درهيپوكمپ دربروز رفتار شبه افسردگي ناشي از استرس هاي خفيف مزمن پيش ازتولد (PCMS) درموش هاي سوري با رويكرد به نقش التهاب عصبي

رشت

رفتار افسردگي كه در واقع فرم هاي متفاوتي از بيماري هاي اعصاب و روان مي باشند، جزء شايع ترين موارد اختلات رواني هستند كه تخمين زده شده تا سال 2020 دومين علت ناتواني در ميان مبتلايان مي باشد. تا به امروز تئوري هاي مختلفي در بروز افسردگي مطرح شدند وليكن اخيرا شواهد جديد از نقش التهاب عصبي در بروز افسردگي به عنوان يك مكانيسم مطرح در پاتوفيزيوژي افسردگي حكايت مي كنند. ما در اين مطالعه بر آن شديم كه نقش التهاب عصبي از طريق گيرنده هاي آدنوزين (A1R and A2AR) در مدل استرس خفيف و مزمن پيش از تولد در موش آزمايشگاهي بررسي كنيم. مواد و روش ها: در اين مطالعه ي پژوهشي اصيل ما از تعداد 72 سر موش سوري NMRI كه در قالب گروه هاي 6 سري دسته بندي شدند؛استفاده كرديم. بر اساس پروتكل مدل استرس مزمن و خفيف پيش از تولد، گروه تحت استرس فرزندان موش هاي ماده بارداري خواهند بود كه تحت استرس هاي متعدد قرار گرفته اند. در اين پژوهش،6 گروه هاي كنترل و 6 گروه تحت استرس به طور جداگانه مورد آزمون هاي رفتاري نظير Force Swim Test،Tail Suspension test و Sucrose Splash Test قرار خواهند گرفت. بعد از انجام تست هاي رفتاري، هيپوكمپ جداسازي مي شود. نمونه هاي هيپوكمپ ابتدا snap- frozen شده و تا زمان انجام الايزا براي اندازه گيري غلظت بافتي فاكتور هاي التهابي نگهداري مي شود. نتايج: نتايج حاكي از آن است كه فرزندان نسل جديد رفتار شبه افسردگي قابل توجهي نسبت به گروه كنترل نشان دادند كه بيانگر كارآمد بودن مدل به كار رفته جهت القاي استرس در فرزندان نسل جديد است. بعلاوه سطح بافتي فاكتورهاي التهابي در گروه كنترل و گروه مورد آزمون داراي تفاوت معنادار است. نتيجه گيري:استرس هاي خفيف و مزمن پيش ازتولد از طريق واسطه گري التهاب عصبي در پاتوفيزيولوژي افسردگي ايفاي نقش مي كند

33286

علوم پزشكي گيلان