بررسي ميزان شيوع درگيري شبكه براكيال به دنبال زايمان و ريسك فاكتورهاي آن در نوزادان متولد شده در بيمارستان الزهراي رشت از سال 1388 تا 1397

رشت

مقدمه: بروز فلج شبكه براكيال در نوزادان طي سال¬ها كاهش قابل توجهي داشته است. مطالعات قبل نشان داده كه دوقلو بودن، زايمان¬هاي متعدد و سزارين اثر محافظتي داشتند و فلج شبكه براكيال را كاهش دادند. چهل و شش درصد كليه كودكان مبتلا به فلج شبكه براكيال يك يا چند ريسك فاكتور داشتند و پنجاه و چهار درصد آن¬ها هيچ ريسك فاكتور شناخته شده¬اي نداشتند. باتوجه به احتمال ايجاد آسيب¬هاي شبكه بازويي و توجه به پيامدهاي اين آسيب ازجمله: هزينه وارده بر خانواده¬ها، افزايش طول مدت بستري و عوارض ايجاد شده براي كودكان برآن شديم تا به بررسي و مقايسه آسيب شبكه و عوامل مرتبط با ان در نوزادان بپردازيم. مواد و روش¬ها: مطالعه حاضر از نوع تحليلي مقطعي بوده است كه به بررسي ميزان شيوع درگيري شبكه براكيال به دنبال زايمان و ريسك فاكتورهاي آن در نوزادان متولد شده در بيمارستان الزهراي رشت از سال 1388تا 1397 پرداخته است. با مراجعه به بخش نوزادان بيمارستان الزهرا و با استفاده از دفتر ثبت آسيب شبكه براكيال تمامي نوزادان داراي آسيب شبكه براكيال براساس سرشماري در طي بازه 10ساله اخير (1388 تا 1397) ثبت شده است و به ازاي هر مورد آسيب شبكه براكيال دو مورد نوزاد بدون آسيب شبكه براكيال در همان روز و تاريخ در نظر گرفته شده است. سپس ريسك فاكتورهاي بين دو گروه مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج: براساس نتايج حاصل از اين مطالعه شيوع آسيب شبكه براكيال برابر با 86/0صدم در هزار نفر بوده است. ديستوشي شانه نوزادان و افزايش BMI مادران مي¬توانند باعث افزايش آسيب شبكه بازويي شونند. در عين حال جنس نوزاد، وزن هنگام تولد، قد نوزادان در هنگام تولد، ديابت هنگام بارداري، زايمان زودرس، استفاده از اكسي توسين و تعداد زايمان در ايجاد آسيب شبكه بازويي به طور معناداري ارتباط نداشته¬اند. نتيجه¬گيري: ديستوشي شانه و افزايش BMI شانس آسيب شبكه بازويي را افزايش مي¬دهد

3380

علوم پزشكي گيلان