برآورد بار آسيب هاي ناشي از سقوط در مراجعه كنندگان به مركز آموزشي درماني پورسينا در سال 1396

رشت

مقدمه وهدف: سقوط يك مشكل سلامت عمومي مي باشد و مطالعات اپيدميولوژيك براي شناسايي و پيشگيري از عوامل ايجاد كننده آن بسيار مهم هستند. هدف از اين مطالعه تعيين بار ناشي از سقوط و بررسي عوامل اپيدميولوژيك سقوط به عنوان يك عامل پيش بيني كننده مي باشد. مواد وروشها: در يك مطالعه توصيفي مقطعي ، پرونده افرادي كه در سال 1396 دچار سقوط شدند و به بيمارستان پورسينا مراجعه كردند (1541 مورد) از سيستم HIS بيمارستان انتخاب شدند و تحت بررسي قرار گرفتند.كليه اطلاعات مورد نياز در چك ليستي كه به همين منظور ساخته شده وارد گرديد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS Ver. 26 مورد تجزيه وتحليل قرار گرفتند. نتايج كمي به صورت ميانگين و انحراف معيار و نتايج كيفي به صورت نما و فراواني گزارش شدند. نتايج: مطالعه ي حاضر نشان داد كه بيشترين ميزان سقوط مربوط به مردان (34/65 %) 50 تا 59 ساله (21/14 %) با تحصيلات ابتدايي و راهنمايي (5/40 %) بوده است. بيشترين ميزان سقوط نيز مربوط به افراد خانه دار (08/26 %) و در محيط منزل (42/67 %) رخ داده است. شايعترين نوع سقوط نيز، سقوط از ارتفاع غيرهمتراز (53/58 %) و ايجاد آسيب غيرنافذ (35/99 %) در ناحيه ي اندام فوقاني (11/35 %) و سپس تحتاني (02/27 %) بود. ميزان مرگ و مير پس از بستري در بيمارستان در گروه مورد مطالعه صفر بوده است. لذا ميزان سالهاي از دست رفته عمر بر اثر فوت (YLL) صفر به دست آمد. سالهاي از دست رفته ي عمر به علت ناتواني (YLD) در گروه مورد مطالعه با در نظر گرفتن جدول اميد به زندگي در ايران 2/6809 سال به دست آمد. با درنظر گرفتن صفر بودن YLL ميزان DALLY محاسبه شده در اين مطالعه 2/6809 بدست آمد. نتيجه گيري: به نظر مي رسد بيشترين بار سقوط مربوط به مردان ميانسال با سطح تحصيلات پايين كه به شغل كارگري براي امرار معاش مشغول هستند مي باشد. آموزش اين افراد واستفاده از لوازم ايمني در پيشگيري از عوارض ومرگ ومير ناشي از سقوط موثر است.

3462

علوم پزشكي گيلان