بررسي اثر حساس كنندگي پرتوي تركيب دو داروي روزوواستاتين و ملوكسيكام بر ميزان آسيب حاد ناشي از اشعه يونيزان در سلولهاي سرطان خون انساني (HL60 )

رشت

زمينه و اهداف: سرطان به مجموعه بيماري‌هايي گفته مي‌شود كه از تكثير كنترل نشده سلول‌ها پديد مي‌آيند. پرتودرماني، يكي از روش‌هاي درمان سرطان است كه با استفاده از دوز بالاي اشعه باعث مرگ سلول سرطاني و كوچك‌تر شدن تومور مي‌شود. ميكرونوكلئوس ها قطعاتي از كروموزوم هستند كهدر زمان تقسيم سلول وارد هسته ي سلول دختر نمي شوند. ميكرونوكلئوس ها در واقع نشانه ي آُسيب ژنتيكي و بي ثباتي كروموزوم است. روزوواستاتين به طور چشمگيري باعث بهبود پروفايل ليپيد و درمان كلسترول بالاي خون مي‌شود.همچنين در برخي مطالعات اثر سينرژيك استاتين‌ها همراه با پرتودرماني مشاهده شده است. از سوي ديگر ملوكسيكام يك داروي ضدالتهابي غيراستروئيدي مي‌باشد كه به طور انتخابي آنزيم سيكلواكسيژناز 2 را مهار مي‌كند. با توجه به اين امر كه اين آنزيم در سلول‌هاي سرطاني بيشتر بيان مي‌شود به نظر مي‌رسد داروي ملوكسيكام مي‌تواند اثر مهاري روي اين سلول‌ها داشته باشد. از آنجا كه حساس كننده‌هاي ايده‌آل در واقع بايد تركيبات محافظ پرتوي باشند كه بتوانند سلول‌هاي نرمال را محافظت كرده و سلول‌ها ي سرطاني را به تابش حساس كنند، بررسي اثر هم‌زمان تركيب اين دو دارو بر ميزان بروز آسيب ژنتيكي ناشي از پرتوهاي يونيزان روي سلول‌هاي سرطاني مي‌تواند ارزشمند باشد. هدف از اين مطالعه، بررسي تأثير تركيب دو داروي روزوواستاتين و ملوكسيكام بر ميزان بروز آسيب حاد ناشي از اشعه‌يونيزان روي سلول سرطان خون انساني HL60 است. مواد و روش: جهت ارزيابي اثرات حساس كنندگي روي رده سلولي سرطان خون انساني، ابتدا سلول‌ها كشت داده شدند. سپس با غلظت‌هاي مختلف روزوواستاتين (µM 1، 2، 10 و 20)، غلظت‌هاي مختلف ملوكسيكام (µM 5، 10، 50 و 100) و نيز تركيب دو دارو تيمار و انكوبه شدند. سلول‌هاي انكوبه شده در معرض اشعه‌يونيزان با دوز 5/1 گري قرار گرفتند، با سايتوكالازين B انكوبه شدند و در نهايت ثابت و با گيمسا رنگ‌آميزي شدند. نتايج: سلول‌هاي HL-60 كه با روزوواستاتين و ملوكسيكام تنها تيمار شده و در معرض اشعه‌يونيزان قرار گرفته بودند، افزايش معناداري(P<0.05) در درصد ريزهسته‌ها در مقايسه با گروه اشعه تنها نشان ندادند اما در گروه‌هايي كه تركيب هر دو دارو در غلظت‌هاي بالا استفاده شد، ريز هسته‌ها به طور معني‌داري نسبت گروه اشعه‌ي تنها افزايش يافت. نتيجه‌گيري: نتايج حاصل از مطالعه بر روي سلول‌هاي HL-60 در اين تحقيق نشان مي‌دهند كه روزوواستاتين و ملوكسيكام به‌تنهايي و نيز در تركيب با يكديگر نه تنها از سلول‌هاي توموري در برابر آسيب حاد ناشي از اشعه‌يونيزان محافظت به عمل نمي‌آورند، بلكه حتي قادرند در تركيب با يكديگر در نسبت‌هاي غلظتي مشخصي واجد اثرات حساس كنندگي پرتوي در سلول‌هاي توموري باشند.

3529

علوم پزشكي گيلان