بررسي بقاي طولاني‌مدت بعد از احياي قلبي ريوي و عوامل پيشگويي كننده آن در افراد با ايست قلبي مراجعه‌‌كننده به بيمارستان دكتر حشمت در رشت سال‌هاي 1398-1395

رشت

مقدمه: بقا پس از ايست قلبي يكي از مهمترين مسائل مربوط به ايمني و كيفيت مراقبت از بيمار است و عدم اجراي دستورالعمل ها مي توانند ايمني بيمار را به خطر بيندازند. مراقبت پس از احيا طبق دستورالعمل انجمن قلب آمريكا در سال 2015، بعنوان يك حلقه مهم از زنجيره احيا شناسايي شده است. در بسياري از كشورها، مراقبتهاي پس از احيا در بيمارستانهاي تخصصي جايگاهي ندارند و در ميان بيمارستان ها از نظردر دسترس بودن و نوع مراقبت پس از احيا و نيز نتايج باليني، تفاوت هاي زيادي وجود دارد. براي دسترسي به نتيجه مطلوب بعد از احياي قلبي ريوي ، لازم است كه به طور مداوم دستورالعمل هاي مراقبتي پس از احيا در بيمارستان اجرا شود. محقق بر اين باور است كه بررسي مراقبت هاي پس از احيا و مقايسه آن با آخرين دستورالعملهاي مراقبتي ، مي تواند پيشنهاداتي را براي كاهش مرگ و ميرها و عوارض ناخواسته در بر داشته باشد .اين مطالعه با هدف تعيين بقاي طولاني‌مدت بعد از احياي قلبي ريوي و عوامل پيشگويي كننده آن در افراد با ايست قلبي مراجعه‌‌كننده به بيمارستان دكتر حشمت در رشت سال‌هاي 1398-1395 انجام شد. مواد وروش ها: در اين مطالعه گذشته نگر با استفاده از ابزار برگرفته از دستورالعمل هاي مراقبتي پس از احيا، عوامل فردي و مرتبط با بيماري و پايش هاي انجام شده در طي سه روز پس از احيا در تمام بيماراني كه در محدوده سالهاي 1395 تا ابتداي 1398 پس از ايست قلبي داراي بقاي طولاني مدت بودند و به مرحله ترخيص از بيمارستان رسيدند، بررسي شد. سپس پيامد احيا دربيماران از طريق تماس تلفني پيگيري شد. داده ها توسط آزمون هاي كاپلان ماير و رگرسيون كاكس تحليل شدند. نتايج: يافته ها نشان داد كه از 1565 مورد احياي قلبي ريوي ، 667 احيا موفق بود كه از اين تعداد، 156 بيمار داراي بقاي طولاني بودند. ميانگين و ميانه بقاي بيماران به ترتيب 98/30 ماه و 70/34ماه به دست آمد. متغيرهاي سن بالاي 60 سال (218/3 – 019/1:CI ؛ 811/1=HR) (043/0=P)، ريتم اوليه آسيستول (282/8- 129/2:CI ؛ 199/4 =HR) (001/0 >P)، تاكي كاردي بطني (576/4-171/1:CI ؛ 2.315 =HR) ( 016/0=P) ، اتصال به دستگاه تهويه مكانيكي(229/3-229/1:CI ؛ 992/1=HR) (005/0=P) ،بيماريهاي قلبي عروقي(901/2-111/1:CI ؛ 795/1=HR) (017/0=P) ، اشباع اكسيژن خون شرياني غيرنرمال (972/3 – 507/1:CI ؛ 447/2=HR) (001/0 >P) با بقاي طولاني مدت ، ارتباط معناداري داشتند و خطر مرگ را افزايش دادند. در تحليل چند متغيري نيز متغيرهاي ريتم آسيستول(001/0=P) و VT(052/0=P) و طول مدت احيا بيشتر از 20 دقيقه (043/0=P) با طول عمر بيماران ، ارتباط معناداري داشت و خطر مرگ را افزايش دادند. بحث و نتيجه گيري: عوامل پيش گويي كننده در مطالعه ما از جمله متغيرهاي سن، ريتم اوليه ، اتصال به دستگاه تهويه ،طول مدت احيا و پايش SPO2 بر بقاي طولاني مدت بيماران پس از ايست قلبي موثر بودند. بنابراين ارتقاي آگاهي كافي از جمله آموزشهاي لازم براي كادر درمان در زمينه مراقبت هاي پس از احيا به خصوص در حيطه هايپوترمي و لزوم حفظ آن و ايجاد بخش ريكاوري مختص بيماران پس از ايست قلبي و انجام مطالعات بيشتر ميتواند در اين حيطه موثر باشد. كليد واژه ها: ايست قلبي- احيا-پيامد- بقاي طولاني مدت- مراقبتهاي پس از ايست قلبي

3633

علوم پزشكي گيلان