تعيين همراهي انحراف سپتوم بيني در رينوسينوزيت مزمن

رشت

چكيده مقدمه: رينوسينوزيت مزمن يك اختلال شايع همه گير است و انحراف سپتوم بيني يافته ي بسيار شايعي در كلينيك هاي گوش و حلق و بيني است، لذا اين مطالعه با هدف بررسي همراهي انحراف سپتوم بيني با رينوسينوزيت مزمن و هم چنين بررسي ارتباط انحراف سپتوم با شدت بيماري انجام شد. مواد و روش ها: بيماران بر اساس ميزان زاويه ي انحراف بيني نيز به 3 گروه تقسيم خواهند شد. گروه اول با ميزان انحراف سپتوم كمتر از 10 درجه، گروه دوم با ميزان انحراف 15-10 درجه و گروه سوم با ميزان انحراف بيش از 15 درجه. محل انحراف سپتوم ( غضروف يا استخوان) نيز بر اساس يافته هاي سي تي اسكن تعيين خواهد شد. ضمن اين كه از سيستم امتياز دهي Lund-Mackay جهت ارزيابي راديولوژيك شدت سينوزيت نيز استفاده شد. نتايج: تشخيص باليني سينوزيت در 4/57 % مثبت بود. شايعترين سينوزيت، سينوزيت ماگزيلاري در هر دو سمت بود. انحراف سپتوم بيني در2/80 % مشاهده شد كه در 1/65 % موارد انحراف در سپتوم تحتاني و در 6/55 % انحراف به راست بود. بين سن و ميزان انحراف بيني ارتباط معناداري وجود نداشت. فراواني سينوزيت ماگزيلاري در مردان به طور معناداري بيشتر بود(05/0 > P). ارتباط ميان يافته هاي سي تي اسكن و ميزان انحراف بيني در سينوزيت هاي ماگزيلاري و فرونتال در انحراف به چپ و ماگزيلاري در انحراف به راست معنادار بود. نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي مطالعه حاضر و مطالعات پيشين، بين انحراف سپتوم بيني با شدت سينوزيت در بيماران با سينوزيت مزمن ارتباط معناداري وجود ندارد.

3806

علوم پزشكي گيلان