بررسي اثر ال كارنيتين در جلوگيري از نفروپاتي ناشي از كنتراست در بيماران تحت آنژيوگرافي در بيمارستان دكتر حشمت رشت در سال 1399 كارآزمايي باليني تصادفي

رشت

چكيده: زمينه: نفروپاتي ناشي از كنتراست، يكي از عوارض مهم آنژيوگرافي عروق كرونر و نيز انجام آنژيوپلاستي مي¬باشد. شيوع آن در جمعيت¬هاي مختلف متفاوت مي¬باشد و در افرادي كه داراي فاكتورهاي خطري از قبيل ديابت، فشار خون، سن بالا، سابقه نارسايي كليوي و نارسايي قلبي مي¬باشند شيوع بالاتري دارد. هدف: اين مطالعه با هدف بررسي اثر ال كارنيتين در جلوگيري از نفروپاتي ناشي از كنتراست در بيماران تحت آنژيوگرافي در بيمارستان دكترحشمت رشت در سال 1399 انجام شد. روش اجرا: مطالعه در مركز آموزشي- درماني- تحقيقاتي دكترحشمت رشت به صورت كارآزمايي باليني تصادفي انجام شد. تعداد 286 بيمار (143نفر دريافت¬كننده ال كارنيتين و 143 نفر در گروه كنترل) كانديد انجام آنژيوگرافي الكتيو و PCI به صورت تصادفي (block randomization) وارد يكي از دو گروه دريافت¬كننده داروي ال كارنيتين و يا كنترل (گروه عدم دريافت دارو) بودند. كليه اطلاعات دموگرافيك(شامل سن، جنس، وزن، BMI)، بيماري¬هاي زمينه¬اي، باليني، بيوشيميايي و نيز اطلاعات مربوط به پروسيجر شامل مدت زمان انجام آن و مقدار ماده حاجب و اطلاعات اكوكارديوگرافيك طبق فرم مربوطه ثبت شد. براي تمامي بيماران اين مطالعه Serum Creatinine (SrCr), BUN، Urine Output و غلظت خوني الكتروليت¬ها) شامل سديم، پتاسيم، كلسيم، منيزيوم وفسفر)، 24 ساعت قبل از پروسيجر اندازه¬گيري شدند. بيماران از نظر وقوع CIN بعد از پروسيجر ارزيابي شد. GFRبيمار با استفاده از معادله MDRD طبق ميزان SrCr محاسبه شد. فرد گيرنده¬ي دارو از 24 ساعت قبل از انجام عمل آنژيوگرافي عروق كرونر 3000 ميلي گرم قرص ال- كارنيتين (قرص 1000ميلي گرمي) را به صورت منقسم هر 8 ساعت دريافت نمودند. بعد از پروسيجر نيز طي 24 ساعت قرص ال- كارنيتين را به ميزان 3000 ميلي گرم ( 1000ميلي گرم منقسم 3 بار در روز)، دريافت كردند. از آنجا كه جذب خوراكي كارنيتين در مقدار 2 گرم اشباع مي¬شود دوزها منقسم تجويز شد. در همه بيماران از ماده حاجب ايزواسمولار غيريونيزه آيوديكسانول به منظور پروسيجر آنژيوگرافي و PCI استفاده شد. همه بيماران درمان روتين كه به صورت هيدراتاسيون با سرم N.S با دوز ml/kg/h 1 از 12ساعت قبل از پروسيجر تا 12 ساعت بعد از پروسيجر مي¬باشد را دريافت كردند. ديورتيك و ساير داروهاي نفروتوكسيك قطع شد. در نهايت سطوح و روند تغييرات بيوماركرها و شواهد باليني CIN و همچنين وقوع يا عدم وقوع آن در طول مطالعه بين 2 گروه دريافت¬كننده ال- كارنيتين وگروه كنترل مورد مقايسه قرار گرفت. سه ماه بعد از پايان مطالعه بيماران مجددا اكو شدند و تغييرات درEF ،LA ديامتر،LA volume و متغيرهاي بطني ثبت شد. پس از جمع¬آوري اطلاعات، داده¬ها وارد نرم¬افزارSPSS-V.21 شده و آناليز شد. يافته¬ها: ميانگين سن بيماران در گروه مداخله 09/12±57/58 سال بود. در گروه مداخله 88 نفر (5/61 درصد) مرد و 55 نفر زن بودند. در گروه كنترل 90 نفر (3/64 درصد) مرد و 53 (35/7 درصد) زن بودند. نتايج نشان داد كه در بيماران تحت مطالعه 11 نفر (8/3%) نفروپاتي شدند كه در گروه مداخله و كنترل به ترتيب 7 نفر (9/4%) و 4 نفر (8/2%) نفروپاتي شدند. نتايج آزمون فيشر نشان داد كه توزيع فراواني نفروپاتي در دو گروه تفاوت معناداري نداشتند (54/0=P). همچنين نتايج نشان داد كه در بيماران تحت مطالعه 21 نفر (5/87%) در stage1 بودند.در گروه مداخله و كنترل به ترتيب 12نفر (7/85%) و 9 نفر (0/90%) در stage1 بودند. نتايج آزمون فيشر نشان داد كه توزيع فراواني stage در دو گروه تفاوت معناداري نداشتند (75/0=P). نتيجه¬گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه اين دارو در جلوگيري از نفروپاتي ناشي از كنتراست در بيماران تحت آنژيوگرافي و آنژيوپلاستي در بيمارستان دكترحشمت رشت بين دو گروه مداخله و كنترل تفاوت معناداري نداشت. بنابراين، پيشنهاد مي¬شود كه در مطالعات بعدي با نمونه¬هاي بيشتر و روش¬هاي تشخيصي ديگر و جديدتر، اثر اين دارو مورد بررسي قرار گيرد. كليدواژه: ال كارنيتين، نفروپاتي، آنژيوگرافي

3840

علوم پزشكي گيلان