تعيين موقعيت بهينه بادبندهاي هفتي¬شكل در قاب¬هاي مهاربندي شده همگرا، با استفاده از الگوريتم گرده¬افشاني گل¬هاي اصلاح شده

دانشگاه ولي عصر(عج) رفسنجان

كارشناسي ارشد

يك طرح بهينه طرحي است كه قيود خود را با حداقل مقدار تابع هدف و كمترين هزينه محاسباتي برآورده كند. در مهندسي عمران به دليل پرداختن به سازه¬هاي بزرگ مقياس و تعداد زياد متغيرهاي طراحي، دست¬يابي به چنين طرحي، تنها بر اساس تجربه، بسيار دشوار است و لذا روش¬هاي بهينه¬سازي بعنوان يك ابزار مناسب در جهت يافتن يك طرح اقتصادي و كارآمد به كمك طراحان آمدند. از انواع روش¬هاي بهينه¬سازي، بهينه¬سازي توپولوژي بوده كه با توجه به انتخاب سطح مقطع و وجود يا عدم وجود اعضا بعنوان متغيرهاي طراحي، يك روش مناسب در بهينه¬يابي سازه¬ها مي¬باشد. در اين پايان¬نامه الگوريتم گرده افشاني گل¬ها كه يك الگوريتم فرا ابتكاريست با روش ماشين¬هاي ياخته¬اي تركيب شده و براي بهينه¬يابي سازه¬هاي مهاربندي از نوع هفتي¬شكل همگرا بكار برده شده است. در بهينه¬سازي مهاربندهاي هفتي¬شكل همگرا، تغيير مكان سازه، ضريب لاغري اعضا و تنش مجاز به عنوان قيدهاي طراحي مساله بهينه-سازي در نظر گرفته مي¬شوند. وجود يا عدم وجود مهاربندهاي هفتي شكل در طبقات (در هر طبقه بايد حداقل يك تيپ مهاربند موجود باشد) و نيز سطح مقطع كليه اعضا به عنوان متغيرهاي طراحي در نظر گرفته شده¬اند. نيروهاي جانبي سازه نيز از نوع استاتيكي بوده و براي لحاظ كردن عملكرد رفت و برگشتي زلزله، چينش مهاربندها در سازه بصورت متقارن در نظر گرفته شده است. براي يك مقايسه مناسب¬تر عملكرد الگوريتم تلفيقي با ساير الگوريتم¬ها، نمونه¬هايي از سازه¬هاي خرپايي نيز بهينه¬يابي اندازه شدند. نتايج طراحي¬ها نشان داد كه عملكرد الگوريتم تلفيقي در بهينه¬سازي توپولوژي سازه¬هاي مهاربندي هفتي¬شكل همگرا و بهينه-يابي اندازه سازه¬هاي خرپايي در مقايسه با ساير روش¬ها برتري مناسبي دارد.

51243

دانشگاه وليعصر رفسنجان

هادي ضياءالديني دشتخاكي

عمران

مصطفي مشايخي