بررسي شخصيت¬هاي حقير (له¬شده) در آثار مصطفي مستور

دانشگاه ولي عصر(عج) رفسنجان

كارشناسي ارشد

شخصيت يكي از عناصر مهم و برجسته در داستان كوتاه و رمان است. در اين پژوهش كه به شيوۀ توصيفي-تحليلي انجام شده به بررسي شخصيت¬هاي حقير(له شده) در آثار مصطفي مستور پرداخته شده است. هدف اصلي پژوهش نشان دادن توانايي نويسنده در به تصوير كشيدن ويژگي¬ها و خصلت¬هاي شخصيت¬هاي حقير است. مستور در هر اثر خويش به نمونه¬اي از اشخاص له¬شده مي¬پردازد. معمولاً اشخاصي مانند فاحشه¬ها، قربانيان طلاق، عاشق¬هاي سرگردان، خيانت‌كاران، عقب¬مانده¬هاي ذهني و جسمي، بيماران ناعلاج، اشخاص بي‌بندوبار در مسائل اخلاقي و... از شخصيت¬هاي تآثيرگذار در داستان¬هاي اين نويسنده شمرده مي شوند. بر اساس نتايج پژوهش، اغلب اشخاص داستان¬ها و رمان¬هاي مصطفي مستور، ضمن اينكه گرفتار روزمرگي¬هاي زندگي خود هستند، در اندوهي بزرگ و در سايۀ مرگ و ترس از آن زندگي مي¬كنند؛ بنابراين انديشه مرگ بر زندگي اشخاص داستان¬ها و رمان-هاي او سايه افكنده است و مي توان گفت كه مرگ¬انديشي عنصر غالب در بيشتر داستان¬هاي او به شمار مي¬رود. شخصيت¬هاي داستان¬هاي اين نويسنده، معمولاً براي رهايي از درد و فشار¬هاي زندگي، به مكانيسم¬هاي دفاعي روان‌شناختي متوسل مي¬شود كه مي¬توان به¬ويژه در رفتار اشخاص رمان روي «ماه خداوند را ببوس» و «استخوان خوك و دست¬هاي جذامي» مشاهده كرد.

57365

دانشگاه وليعصر رفسنجان

جليل شاكري

زبان وادبيات فارسي

حميد جعفري قريه علي