بررسي معناي مركزي و حاشيه اي در سوره الرّحمن

دانشگاه ولي عصر(عج) رفسنجان

كارشناسي ارشد

قرآن مجيد به دليل شگفتي فراوان در ساختار زباني و معنايي آن در طول تاريخ مورد توجه مترجمان و مفسّران بوده است. نهضت ترجمه متون ديني در جهان اسلام نيز به بركت نزول قرآن پايدار گرديد. آيات قرآن داراي معاني بي¬نظيري هستند كه درك عمق معاني آن¬ها براي همگان امكان¬پذير نمي¬باشد. واژگان قرآني داراي معاني اصلي هستند كه از آن-ها با عنوان «معاني مركزي» و داراي معاني ثانوي هستند كه از آن¬ها با عنوان «معاني حاشيه اي» ياد مي¬گردد. هر واژه از واژگان قرآني داراي معاني حاشيه اي بسياري هستند كه با نگاهي دقيق در مفهوم آيات مي¬توانيم تحوّل معنايي واژگان را در دستيابي به معناي مركزي مشاهده نماييم؛ بنابراين مي¬توانيم بگوييم معاني حاشيه اي واژگان قرآني راهي براي رسيدن به معاني اصلي مقصود آيات قرآني هستند، لذا ترجمه واژگان و انتقال مفاهيم و معاني اصلي آن¬ها، رعايت ابعاد مختلف معنايي- دلالتي آيات را مي¬طلبد. بر اين اساس، بررسي تك تك معاني واژگان مفيد است، ليكن كافي نيست و بررسي معاني واژگان با در نظر گرفتن ارتباط معاني حاشيه اي و معناي اصلي سودمند خواهد بود. در اين راستا، پژوهش حاضر با تكيه بر روش توصيفي- تحليلي درصدد است تا چگونگي تحوّل معنايي را در واژگان سورۀ الرحمن مورد بررسي قرار داده و ارتباط ميان معني اصلي و معناي حاشيه اي را كنكاش نمايد. دستاورد اين پايان نامه نشان دهندۀ اين است كه واژگان قرآن ابعاد گستردۀ معنايي دارند و معناي حاشيه اي بعد وسيع-تري را به خود اختصاص داده است كه نشان دهندۀ گستردگي معنايي قرآن و اعجاز بي نظير آن است.

57389

دانشگاه وليعصر رفسنجان

محمد جعفر اصغري

زبان وادبيات عربي

اعظم شمس الديني فرد