تحليل اسلوب حكايت پردازي در هفت كشور محمد ابن اميري فخري هروي

دانشگاه ولي عصر(عج) رفسنجان

كارشناسي ارشد

در ميان متون كهن ادبيات فارسي با درون¬مايۀ تعليمي، هفت¬كشور نمونۀ بارزي در زمينۀ اخلاق محسوب مي¬شود كه محمد بن¬اميري فخري هروي با نثري اديبانه در قرن دهم هجري به تأليف آن پرداخته است. اگر چه هدف فخري هروي از نگاشتن اثر، رساندن مفهوم و پيامي اخلاقي بوده؛ اما نمي¬توان از ديگر هنرمندي¬هاي وي چشم¬پوشي كرد. اهميّت و ضرورت اين جستار در آن است كه نشان داده شود اين نويسنده تا چه اندازه در بهره¬گيري از عناصر ساختاري تأثيرگذار و شگردهاي روايي و پي¬ريزي ساختار داستاني، در پرتو به¬كارگيري اين خصوصيات چون طرح، زاويه¬ديد، شخصيّت¬پردازي و... توانمند بوده است. روش پژوهش حاضر به صورت تحليلي و توصيفي است و نتايج آن بر اساس شواهد ارائه شده نشان مي¬دهد كه متن اين اثر از شيوۀ روايي-نمايشي پيروي مي¬كند و به¬كارگيري عناصر داستاني با ساختار منسجم در خدمت پيشبرد داستان به خوبي صورت پذيرفته است كه با همبستگي اين عناصر با هم و سپس با كل اثر و سايه افكندن طرحي مبتني بر روابط علي-معلولي، سبب بخشيدن استحكام و انسجام دروني آن شده است. همچنين اين پژوهش با بررسي نمودهاي وراي متني، دريچه¬اي تازه بر افق فكري مؤلّف گشوده است.

58050

دانشگاه وليعصر رفسنجان

محسن پورمختار

زبان و ادبيات فارسي

حميد جعفري -رضا غفوري