اثربخشي روان درماني حمايتي گروهي بر رشد پس از آسيب، تاب آوري و شفقت به خود بيماران مبتلا به سرطان

روانشناسي عمومي

2/17/2020 12:00:00 AM

سرطان به عنوان يك بيماري مزمن در سراسر جهان شناخته شده است و به صورت يك دغدغه و مشكل اساسي براي پزشكان، روان¬پزشكان، روان¬شناسان و ديگر متخصصاني كه به نحوي با اين مسئله درگير مي¬باشند مطرح است. براي كاهش مشكلات روان-شناختي بيماران مبتلا به سرطان علاوه بر درمان¬هاي زيستي مانند دارودرماني، شيمي درماني و پرتودرماني بايد به سلامت روانشناختي اين بيماران نيز توجه ويژه¬اي شود؛ لذا پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي روان¬درماني حمايتي گروهي بر رشد پس از آسيب، تاب¬آوري و شفقت به خود بيماران مبتلا به سرطان انجام شد. بدين منظور طي يك طرح نيمه آزمايشي از نوع پيش¬آزمون، پس¬آزمون با گروه كنترل، از بين كليه بيماران مراجعه كننده به مركز پيش¬گيري و كنترل سرطان آلاء (مكسا) شهر اصفهان در سال 1398، 30 نفر كه ملاك¬هاي ورود را دارا بودند، به صورت در دسترس انتخاب و سپس با گمارش تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. گروه آزمايش به مدت 6 جلسه 90 دقيقه¬اي تحت مداخله قرار گرفتند. در پايان هر دو گروه در مراحل پس آزمون و پيگيري بعد از 3 ماه، مجدداً مورد ارزيابي قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه مشخصات فردي، ابزار رشد پس از آسيب تدسچي و كالهون (2004)، پرسشنامه تاب¬آوري كانر و ديويدسون (2003) و مقياس شفقت به خود نف (2003) بود. در نهايت اطلاعات جمع¬آوري شده با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج حاصل از تحليل داده¬ها نشان داد كه روان¬درماني حمايتي گروهي به عنوان مداخله¬اي كارا بر متغيرهاي رشد پس از آسيب، تاب¬آوري و شفقت به خود تأثير دارد؛ لذا فرض پژوهش مبني بر اثربخشي روان¬درماني حمايتي گروهي بر رشد پس از آسيب، تاب¬آوري و شفقت به خود بيماران مبتلا به سرطان تأييد گرديد؛ بنابراين اين شيوة مداخله به اين بيماران جهت بهبود و سازگاري بهتر كمك مي¬نمايد.

76902

دانشگاه اردکان

چوبفروش زاده آزاده choobforoushzade azade