بررسي علل و شيوع آمبليوپي در اطفال كلاس اول و دوم دبستان شهرستان سنندج در سال 1375

دانشگاه علوم پزشكي كردستان ,

پزشكي

آمبليوپي عبارت است ازكاهش قدرت بينائي يك يادوچشم غيرمتناسب بابيمارياورگانيك چشمي كه قابل اصلاح باعدسي نمي باشد. اين عارضه در نتيجه محروميت بينائي دردوره خاصي ازرشد دهه اول زندگي ، ايجاد مي گرددوبدين ترتيب يك مشكل غير قابل برگشت را براي كودك بوجود مي آورد. با توجه به مسائل فوق و اينكه علل ايجاد كننده آمبليوپي تقريبا" همواه قابل اصلاح بوده و همچنين در سنين پائين اين بيماري قابل درمان مي باشد. ضرورت انجام يك مطالعه در زمينه شناسائي مشكل و عوامل ايجاد كننده آن ضروري بود. بنابراين بر آن شديم تا جمعيت كلاسهاي اول و دوم دبستان را تحت مطالعه قرار داده تا ضمن شناسائي موارد آمبليوپي ، عوامل ايجاد كننده آن را نيز مورد بررسي قرار دهيم . براي رسيده به اين هدف 16185 نفر از كودكان كه در دبستان هاي شهرستان سنندج تحصيل مي كردند Screen شدند. كرايترياها عبارت بودند از ديد كمتر از9/.، وجود هر نوع انحراف و تغيير شكل غير طبيعي چشم و پلك از اين تعداد دانش آموز 1400 نفر جهت معاينات تكميلي ارجاع گرديدند. كه ضمن معاينه و تشخيص ضايعات چشمي آنها، براي هر يك پرسشنامه اي تكميل گرديد.از اين تعداد 1342 نفر مراجعه نموده و 58 نفر به علت عدم مراجعه و عدم دسترسي به آنها از مطالعه خارج گرديدند. نتايج حاصله بيانگر شيوع آمبليوپي به ميزان 1.8 درصد ، شيوع عيوب انكساري به ميزان 3.4 درصد ، شيوع استرابيسم به ميزان 0.6 درصد و شيوع مشكلات اورگانيك چشمي به ميزان 0.31 درصد بود. همچنين بين آمبليوپي واسترابيسم وعيوب انكساري بويژه هيپروپي و ميوپي ارتباطات قابل ملاحضه اي وجود داشتند.شيوع سني و جنسي آمبليوپي تفاوت قابل ملاحضه اي نداشتند وسابقه خانوادگي بيماري چشمي در بستگان درجه يك با ميزان آمبليوپي ارتباطي نداشت . همچنين آمبليوپي در خانواده هايداراي سه فرزند و يا كمتر با خانواده هاي ديگر از شيوع تقريبا" يكساني برخوردار بود. اما عليرغم موارد فوق ميزان آمبليوپي در كساني كه بيش از 7 ماه از عينك استفاده كرده بودند به ميزان قابل ملاحضه اي كمتر بود. كه اين خودبيانگراهميت تشخيص به موقع و زودرس ، دردرمان وپيشگيريازآمبليوپي مي باشد. فرزندان پدران شاغل در مشاغل دولتي داراي تعدادفرزندان آمبليوپ بسيار كمتري نسبت به ساير گروههابودند، در حاليكه شاغل بودن مادر تاثيري در ميزان شيوع آمبليوپي نداشتن .بين سطح سواد پدر و شيوع آمبليوپي ارتباط معني داري وجود نداشت اما اين ارتباط درفرزندان مادران دارايمدرك ديپلم وبالاتر كاملا"مشهودبودP>0.50( درصد) كه اهميت باسواد بودن مادررادرسلامت كودكان مشخص مي سازد. درآخرجهت كنترل و كاهش ميزان آمبليوپي وهمچنين درمان آن لازم است .ضمن اولويت دادن به اين مسئله ومطالعه كردن عوامل ايجادكننده آن ،به مردم هرچه بيشتردراين زمينه آگاهي و آموزش داده شود

79041

دانشگاه علوم پزشكي كردستان ,

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

حميد درفشي