بررسي اپيدميولوژيك افسردگي در شهر كامياران در سال 1378

دانشگاه علوم پزشكي كردستان ,

پزشكي

پژوهش حاضر كه در سال 1378 در سطح شهر كامياران انجام شده ، به منظور شناخت ميزان شيوع افسردگي و عوامل مستعد كننده آن بوده است . گروه نمونه كه به طريق خوشه اي تصادفي انتخاب گرديدند، عبارت بود از 1401 نفر شامل (742 نفر زن و 659 نفر مرد)كه داراي شرايط سن بالاي 15 سال و حداقل سواد كلاس پنجم ابتدايي بودند. وضعيت خلقي آنان با استفاده از پرسشنامه Beck مورد سنجش قرار گرفت و جهت بررسي عوامل موثر در افسردگي ، اطلاعات دموگرافيك : مانند سن ، جنس ، وضعيت تاهل ، ميزان تحصيلات ، بعد خانوار و شغل افراد مورد مطالعه نيز جمعآوري گرديد. اطلاعات جمعآوري شده از طريق نرم افزار آماري Spss for windows و با تست X2 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت . تفسير نتايج نشان داد كه از كل افراد مورد مطالعه 5/69 درصد واجد درجات مختلفي از افسردگي بودند. 3/30درصد افسردگي خفيف ، 6/22 درصد افسردگي متوسط و 7/16 درصدافسردگي شديد داشتند. ميزان شيوع افسردگي در جنس مونث(9/71 درصد)كه بيشتر از جنس مذكر با(67 درصد) بود ولي وجود رابطه معني داري بين شيوع افسردگي و جنسيت حاصل نگرديد. بيشترين ميزان شيوع افسردگي در گروه سني 50-33 سال قرار داشت . ميزان شيوع افسردگي در افراد مجرد(71 درصد)كه بيشتر از افراد متاهل با(2/67 درصد) بود. بيشترين ميزان شيوع افسردگي مربوط به افراد بيكار(8/76 درصد)و كمترين آن مربوط به كارمندان (8/59 درصد) بوده است . از كل افراد مورد مطالعه (7/60 درصد) در فكر خودكشي نبوده و (3/39 درصد) بقيه افكاري در مورد خودكشي داشته اند. (4/40 درصد) از كل افراد مورد مطالعه درجاتي از نااميدي را نسبت به آينده داشته اند. در اين پژوهش بين بعد خانوار و ميزان شيوع افسردگي رابطه معني داري وجود نداشت

79087

دانشگاه علوم پزشكي كردستان ,

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

غلام رضا خيرآبادي