بررسي كيفيت زندگي بر حسب مراحل مختلف يائسگي در زنان ساكن شهر تهران در سال 1380

دانشگاه علوم پزشكي تهران ,

مامايي گرايش بهداشت مادر و كودك

پژوهش فعلي يك مطالعه مقطعي از نوع توصيفي تحليلي مي باشد كه با هدف تعيين و مقايسه كيفيت زندگي بر حسب مراحل مختلف يائسگي و ارتباط آن با پاره اي عوامل دموگرافيك و طبي در زنان ساكن شهر تهران در سال 1380 صورت گرفته است . واحدهاي مورد پژوهش شامل 210 زن 40 تا60 ساله مي باشند كه به روش نمونه گيري تصادفي چند مرحله اي انتخاب شدند.كليه واحدها فاقد مشكل رواني و يا بيماري شناخته شده سيستميك بودندو طي شش ماه گذشته از درمان جايگزيني هورموني و داروهاي روانگرا استفاده نكرده بودند.كساني كه سابقه هيستركتومي ، اووفركتومي ، و اشعه درماني را داشتند از جامعه پژوهش حذف شدند. متغيرهاي مورد بررسي شامل مراحل يائسگي ، طول مدت يائسگي ، شدت علائم يائسگي ، سن ، شغل ، ميزان تحصيلات ، وضعيت تاهل ، وضعيت اقتصادي، تعدادفرزندان همراه خانواده ، سن منارك ،(متغيرهاي مستقل ) و كيفيت زندگي (متغير وابسته ) بوده است . ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه بود كه پس از انتخاب تصادفي نمونه ها، با مراجعه به درب منازل و در صورت تمايل آنها جهت شركت در پژوهش به روش مصاحبه تكميل گرديد. در تجزيه و تحليل داده ها از آمار توصيفي ( شاخص فراواني مطلق و نسبي ، ميانگين ، انحراف معيار) و آمار استنباطي ( آزمون 2x، بونفروني ،LSD و ضريب همبستگي پيرسون ) و نرم افزار SPSS استفاده شده است . نتايج نشان داده كه بين كيفيت زندگي و مراحل يائسگي ارتباط وجود دارد بدين ترتيب كه بالاترين كيفيت زندگي متعلق به زنان واقع در مرحله قبل از يائسگي و پائين ترين كيفيت زندگي مربوط به زنان واقع در دوران حوالي يائسگي و زنان يائسه با طول مدت يائسگي بيشتر از 5 سال بوده است . (0001/0)p> اين ارتباط تحت تاثير شدت علائم يائسگي ، وضعيت تاهل و سن واحدهاي پژوهش بوده و با ساير فاكتورها شامل طول مدت يائسگي ، شغل ، تحصيلات ، وضعيت اقتصادي، سن منارك ، تعداد فرزندان همراه خانواده ارتباط معني داري را نشان نداد. در پايان براساس يافته هاي تحقيق و مطالعات جنبي پيشنهاداتي در مورد كاربرد نتايج پژوهش در مامايي و همچنين انجام تحقيقات آتي ارائه شده است .

80092

دانشگاه علوم پزشكي تهران ,

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

شهناز گليان تهراني