بررسي ميزان پايبندي والدين به درمان دارويي كودكان مبتلا بيش فعالي - كم توجهي و عوامل مرتبط با آن در شهر سنندج سال 1397 - 1398

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: اختلال ADHD يكي از شايعترين تشخيص هاي روانپزشكي در كودكان است. ADHD درمان نشده مي تواند منجر به عوارض اجتماعي، اقتصادي و احساسي براي بيماران شود، بنابراين پايبندي به درمان در اين بيماران داراي اهميت ويژه اي است. هدف اين مطالعه تعيين ميزان پايبندي والدين به درمان دارويي كودكان داراي ADHD مي باشد. مواد و روشها: اين مطالعه توصيفي- تحليلي در 75 نفر از كودكان سنين 12-6 سال داراي ADHD مراجعه كننده به درمانگاه روانپزشكي بيمارستان بعثت سنندج انجام شد. در ابتدا پرسشنامه هاي اطلاعات دموگرافيك، كانرز والدين، MMAS-8و BMQ توسط والدين پر شدند و سپس با تماس تلفني با والدين در ماههاي 1، 3 و 6 بعد از مراجعه پرسشنامه هاي MMAS-8 و BMQ مجدد پر شدند. پس از جمع آوري داده ها در برنامه spss22 آناليز شدند. يافته ها: يافته هاي مطالعه نشان داد كه پايبندي به درمان ارتباط واضحي با باور والدين به ضرورت مصرف دارو دارد(p<0.05). همچنين يافته ها نشان داد كه پايبندي به درمان ارتباطي با جنسيت، سن، ميزان تحصيلات كودكان، ميزان تحصيلات والدين، تاهل والدين، شغل والدين، محل سكونت، سابقه ADHD در خانواده، سابقه بيماري جسمي، رتبه تولد، نوع دفترچه بيمه، بيمه تكميلي، هزينه هاي درمان، زمان تشخيص بيماري، شدت ADHD و نوع ADHD ندارد. طي شش ماه بررسي ميزان افرادي كه تبعيت بالا از درمان داشتند 31.7% بودند و در پايان شش ماه 84% از بيماران هنوز درمان را مصرف ميكردند. نتيجه گيري:اين مطالعه نشان داد كودكاني كه والدين آنها اعتقاد بيشتري به ضرورت مصرف دارو دارند پايبندي به درمان بيشتري خواهند داشت. بنابراين ميتوان از BMQ specific necessity به عنوان يك فاكتور پيش بيني كننده براي تعيين پايبندي والدين به درمان استفاده كرد. كلمات كليدي: ADHD، پايبندي به درمان، كودكان، والدين.

81369

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

سليمان محمدزاده