بررسي اثر پروبيوتيك آنتروكوكوس دورانس بر ضايعات هيستوپاتولوژيك سيستن اعصاب مركزي سطح سايتوكاين هاي پيش التهابي و استرس اكسيداتيو در مدل آنسفالومليت خودايمن تجربي (FAF) در موش C57BL/6

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي مولكولي

مقدمه: مولتيپل اسكلروزيس (MS) يك بيماري خود ايمن تخريب‌كننده ميلين در سيستم اعصاب مركزي (CNS) است. آنسفالوميليت خود ايمن تجربي (EAE) به علت ويژگي‌هاي باليني و پاتولوژيك مشابه با مولتيپل اسكلروزيس، در بسياري از مطالعات اين بيماري به‌عنوان يك مدل مؤثر و كارا مورد استفاده قرار مي‌گيرد. پروبيوتيكها، ازجمله لاكتوباسيل‌ها به‌عنوان عوامل تعديل‌كننده ايمني، همراه با اثرات اميدواركننده در بيماري‌هاي التهابي شناخته شده اند. در اين مطالعه، پتانسيل پروبيوتيك آنتروكوكوس دورانس (Enterococcus durans) و سه گونه مختلف لاكتوباسيل (لاكتوميكس) ازجمله L.rhamnosus، L.casei و L.plantarum بر ضايعات هيستوپاتولوژيك سيستم اعصاب مركزي، سطح سايتوكاين‌هاي پيش التهابي و استرس اكسيداتيو در مدل آنسفالوميليت خود ايمن تجربي ((EAE در موش C57BL/6 موردبررسي قرار گرفت. روش كار: به‌منظور ايجاد EAE، پپتيد گليكوپروتئين ميلين اليگودندروسيت (MOG35-55) با ادجوانت كامل فروند (CFA) مخلوط و به‌صورت زير جلدي در ناحيه پشت موش‌هاي ماده C57BL / 6 تزريق شد. هم‌زمان و 48 ساعت بعد، سم پرتوسيس توكسين ( PT) به‌صورت داخل صفاقي ((i.p تزريق گرديد. در اين مطالعه گروه‌هاي مختلف آزمايش (5 گروه و هر گروه شامل 6 سر موش) نرمال سالين يا پروبيوتيك دريافت كردند. ارزيابي هيستوپاتولوژيك با رنگ آميزي‌هاي هماتوكسيلين- ائوزين (H&E) و لاگزال فست بلو (LFB) انجام شد. سايتوكاين‌هاي پيش التهابي (IFN- و IL-17) با استفاده از روش الايزا و كموكاين‌هاي پيش التهابي (CCL2 و CXCL10) با استفاده از روش PCR Real-time مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. همچنين ميزان پروتئين‌هاي MMP-9 و MBP با استفاده از روش وسترن بلات ((Western blot و ارزيابي توازن پرو اكسيدان- آنتي‌اكسيدان (PAB) به روش اسپكتروفتومتري مورد بررسي قرار گرفت. نتايج: مطالعات هيستوپاتولوژي نشان‌دهنده افزايش ارتشاح سلول‌هاي التهابي و تخريب غشاء ميلين در گروه EAEبه ميزان معني دار و كاهش اين موارد در موش‌هاي تحت درمان با پروبيوتيك بود. سنجش سايتوكاين‌هاي پيش التهابي (IL-17 و IFN-) در مايع رويي به‌دست‌آمده از بافت مغز و نخاع نشان‌دهنده افزايش معني دار اين عوامل در گروه EAE در مقايسه با گروه موش‌هاي سالم بود. در بافت نخاع كاهش ميزان IL-17 در موش‌هاي درمان شده با Lacto-mix و Edu + Lacto-mix و كاهش قابل‌توجه IFN- در گروه دريافت‌كننده Edu مشاهده گرديد. علاوه بر اين، آناليز پروتئين‌هاي MMP-9 و MBP به روش وسترن بلات به ترتيب نشان‌دهنده افزايش و كاهش درگروه EAEوگروه درمان با پروبيوتيك بود كه افزايش در گروه كنترل(EAE) با گروه موش‌هاي سالم معني دار مي‌باشد. همچنين نتايج به‌دست‌آمده نشان داد كه CCL2 و CXCL10 (كموكاين‌هاي بيان‌شده در ضايعات MS) در گروه EAE در مقايسه با گروه حيوانات سالم افزايش‌يافته است، درحالي‌كه در موش‌هاي تيمار شده توسط Edu، لاكتوميكس و Edu + lacto-mix، ميزان بيان CCL2 و CXCL10 نسبت به گروه كنترل كاهش يافت. مقايسه مقادير PAB در گروه‌هاي مورد آزمايش حاكي از افزايش سطح آن در گروه كنترل (EAE) نسبت به ديگر گروه‌هاي مورد آزمايش و در گروه‌هاي تيمار شده به‌وسيله پروبيوتيك، مقادير PAB نسبت به گروه EAE در نمونه‌هاي بافت مغز به‌طور معني‌دار كاهش‌ نشان داد. نتيجه‌گيري: به‌طور خلاصه، يافته‌هاي اين پژوهش مي‌دهد كه پروبيوتيك‌هاي آنتروكوكوس دورانس و لاكتوميكس از عوارض و تغييرات هيستوپاتولوژيك و التهابي ناشي از EAE در حيوانات القاء شده پيشگيري نموده اند . لذا به منظور فهم مكانيسم دقيق در اين زمينه مطالعات بيشتري لازم بوده و انجام بررسي‌هاي بيشتر زمينه مطالعات پيش باليني و باليني در اين رابطه را فراهم مي سازد . واژه‌هاي كليدي: پروبيوتيك آنتروكوكوس دورانس، مالتيپل اسكلروزيس (MS)، آنسفالوميليت خود ايمن تجربي EAE))، ضدالتهاب، آنتي‌اكسيدان

81495

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي مولكولي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

كامبيز حسن زاده