بررسي ارتباط بين استرس هاي شغلي و كيفيت زندگي پزشكان عمومي اورژانس هاي سنندج در سال 98

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: كيفيت زندگي كاري يكي از مهم ترين موضوعات مديريت منابع انساني است كه با رضايت شغلي، ترك شغل، ميزان گردش مالي، شصخيت و استرس ناشي از كار مرتبط است. اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط بين استرس هاي شغلي و كيفيت زندگي پزشكان عمومي اورژانس هاي سنندج در سال 98 انجام شده است. روش كار: اين مطالعه به شيوه مقطعي (توصيفي- تحليلي) انجام شده است. جامعه مورد مطالعه شامل كل پزشكان شاغل در بخش هاي اورژانس هاي سطح شهرستان سنندج در سال 98 بوده است. با توجه اينكه تعداد كل اورژانس ها 8 مركز (توحيد، بعثت، قدس، كوثر، تامين اجتماعي، سيدالشهدايي، اورژانس ارتش، اورژانس حمزه سيدالشهدا)مي باشد و تعداد پزشكان شاغل در بخش اورژانس 100 الي 120 نفر مي باشند. كل افراد به شرط تمايل به شركت در پژوهش وارد مطالعه شدند. جمع آوري اطلاعات توسط استرس شغلي Eliot و پرسشنامه كيفيت زندگي كاري Walton بود. آناليز داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Stata 14 انجام شد. سطح معني‌داري در اين مطالعه P<0.05 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج توصيفي اين مطالعه نشان داد كه ميانگين نمره كيفيت زندگي 22.36±93.66 و ميانگين نمره استرس شغلي 8.46±43.8 بود. كيفيت زندگي كاري، 16 درصد پزشكان مورد مطالعه كيفيت زندگي كاري را بد ، 68 درصد متوسط و 16 درصد كيفيت زندگي را خوب ذكر كردند. يك درصد پزشكان مورد مطالعه از لحاظ استرس شغلي داراي عزت نفس بالا ، 73 درصد سالم و 26 درصد داراي علائم استرس شغلي بودند. نتايج تحليلي مطالعه حاضر نشان داد بين شيفت خدمت و سن با كيفيت زندگي كاري پزشكان اورژانس مورد مطالعه تفاوت معنادار آماري وجود دارد (p<0.05). بين سطح استرس هاي شغلي و كيفيت زندگي كاري پزشكان ارتباط معني دار وجود نداشت (p>0.05). نتيجه‌گيري: با توجه به يافته هاي پژوهش مديران مي توانند با بهبود سطح كيفيت زندگي كاري از طريق استقرار برنامه هاي مشاركتي و كار تيمي استرس شغلي در محيط كار را كاهش دهند. واژگان كليدي:كيفيت زندگي كاري، استرس شغلي، پزشكان اورژانس

81638

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي عمومي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

ليلا عزيزخاني ، فايق يوسفي