مطالعه ي تطبيقي زيور آلات هند و ايران "دوره ي مغولي هند و دوره صفويه ايران "

تهران

كارشناسي ارشد

India,Iran,Safavids,Mughal, India,Jewelery,Precious Stones

هدف از پژوهش دست يافتن به ويژگي زيورآلات هند و ايران در دوره همزمان مغولي و صفويه است . روش پژوهش مطالعه كتابخانه اي است . نتايج بررسي حاكي است سنگهاي قيمتي و جواهر در بين افراد هر دو خاندان صفوي و مغولي داراي ارزش فراوان مادي و معنوي بوده مغولان هند خواص سحر انگيز و عافيت بخش سنگهاي جواهر را بيشتر باور داشتند. انواع سنگهاي جواهر به افراط مورد استفاده مغولان هند قرار مي گرفت ولي زمرد و ياقوت و مرواريد و لعل استفاده بيشتري داشته و شاهان صفوي ايران نيز الماس و فيروزه و مرواريد و ياقوت را عزيزتر مي داشتند. در ساخت زيورهاي زنان و مردان و حيوانات دوره صفوي بيشتر از طلا و يا نقره استفاده مي شده و سنگهاي جواهر براي تزيين آنها به كار مي رفته در صورتي كه در ساخت زيورهاي مغولي فلز طلا و بندرت نقره به عنوان پايه اي براي نگهداري سنگ و جواهر به كار مي رفته است . مينا كاري از جمله صناعاتي بوده كه بر پايه طلا و با رنگ متفاوت و مشخص نزد افراد هر دو خاندان داراي اعتبار بوده است . زيورهاي مشخصه مردان صفوي انگشترهاي متعدد بر پايه اي از نقره به روش ريخته گري با طرحهاي الهام گرفته از مذهب شيعه اثني عشري بوده ولي مردان مغولي هند همپاي بانوانشان از زيورهاي متنوع طلا استفاده مي كرده اند كه به علت نوع تكنيك ساخت داراي ظرافت خاصي بوده اند. نمادها و نقش مايه هاي اسلامي بخصوص ايراني (صفوي) از جمله گل شاه عباسي در طرح و تزيين زيورهاي مغولي جايگاه والايي دارد. ,

8452

هنرهاي كاربردي

دانشگاه هنر تهران

پريچهر رحيمي

پژوهش هنر

امير حسين ذكرگو